Ceritaproject 💗

Tag: ADHD

  • Van pesten en trauma naar hoop – mijn zoektocht naar hulp en zelfvertrouwen

    Van pesten en trauma naar hoop – mijn zoektocht naar hulp en zelfvertrouwen

    Ik zag een video over problemen delen en besloot mijn verhaal ook op te schrijven. Ik wil anoniem blijven, maar ik hoop dat anderen zich in mijn verhaal herkennen en voelen dat ze niet alleen zijn.

    Mijn jeugd vol pesten

    Mijn hele leven ben ik gepest op school, jaar na jaar.

    Op de basisschool mocht ik nooit meespelen.

    Op de middelbare school hield ik van paarden, en daar werd ik om uitgescholden.

    Het pesten stopte nooit. Steeds was er weer iemand die iets tegen me had.

    Buitengesloten worden

    Trauma en diagnose

    Ik ben online seksueel misbruikt.

    Ik heb ADHD en autisme.

    Door alles heb ik een angststoornis en een stressstoornis gekregen.

    Superveel hulpverlening gehad — misschien wel 15 verschillende mensen — maar mijn vertrouwen in mensen is hierdoor weg.

    Ik had niemand bij wie ik echt mijn verhaal kwijt kon en wat écht hielp.

    Trauma en verlies van vertrouwen

    Nu, 18 jaar

    Ik ben nu 18 jaar.

    Ja, er zijn betere momenten.

    Ik heb een vriend met wie ik erg gelukkig ben en die me goed helpt. Dat is een lichtpuntje in mijn leven.

    Toch blijft het moeilijk

    Ik heb nu geen hulp meer, terwijl ik het eigenlijk hard nodig heb. Maar ik zie het niet zitten om opnieuw hulp te zoeken.

    Ik zit niet goed in mijn vel, heb veel last van mijn angststoornis. Zelfs nu, op school, accepteren mensen me nog steeds niet.

    Er zijn maar weinig mensen die mijn verhaal kennen. Ik schaam me.

    Eenzaamheid

    Hoop

    Ik hoop dat alles beter gaat worden.

    Dat ik echt goede hulp kan vinden.

    Dat ik zelfverzekerder kan worden, want ik ben nu zo onzeker als maar kan.

    Kleine stapjes. Het is lastig, maar we gaan door — of we willen of niet. ❤️

    Je hoeft niet alles alleen te dragen. Deel jouw ervaring – anoniem of met naam – en help anderen zich minder alleen te voelen.

    Deel jouw verhaal

    Jouw verhaal kan iemand anders hoop geven!

  • Met ADHD-onderzoek, trauma en vriendschappen – leren begrijpen wie ik ben

    Met ADHD-onderzoek, trauma en vriendschappen – leren begrijpen wie ik ben

    Ik wil mijn verhaal graag delen, anoniem. Als 18-jarig meisje vind ik het best moeilijk om open te zijn, maar ik hoop dat door dit op te schrijven anderen zich misschien herkennen of gesteund voelen.

    Mijn weg naar onderzoek en therapie

    Toen ik net 18 werd, kreeg ik een ADHD-onderzoek. Daarvoor had ik al EMDR-therapie gehad, omdat ik met trauma’s worstelde. Tussen die afspraken door had ik veel gesprekken met therapeuten.

    Uit die gesprekken bleek dat ik moeite had met het behouden van vriendschappen en dat concentratie een uitdaging voor me was. Daarom gaven ze me de keuze om een ADHD-onderzoek te doen — om te begrijpen waarom ik ben zoals ik ben.

    Therapie en onderzoeken

    Moeite met vriendschappen

    Soms vind ik het juist nóg moeilijker. Ik wil graag vertellen hoe ik me voel, maar als ik het idee heb dat iemand me niet begrijpt, vertel ik het nog zes keer opnieuw.

    Voor mij is dat niet “te veel praten”, maar een manier om te vragen om bevestiging:

    “Heb je me gehoord?” of “Begrijp je me?”

    Alleen kan ik niet altijd verwachten dat anderen dat automatisch begrijpen.

    Ik merk dat ik daardoor wel eens vriendschappen verlies.

    Zoeken naar begrip

    Onbegrip en verlies

    Mensen hebben me nooit letterlijk gezegd dat ik “te veel” praat of dingen herhaal. Maar vaak eindigde het toch met dat ik iets fout had gedaan, zonder dat ze vertelden wát.

    Ik begon te denken dat het kwam door hoe ik communiceer.

    Dat doet pijn, want ik wil juist dat mensen begrijpen wie ik ben. Toch merk ik dat ik daardoor soms mensen wegduw, om ruzies te voorkomen. Ik heb weinig vrienden, en vaak kies ik ervoor om alleen te zijn. Soms voelt dat veilig, maar soms ook heel eenzaam.

    Alleen zijn

    Mijn hoop

    Ik wil leren hoe ik mezelf kan zijn, zonder bang te zijn mensen kwijt te raken. Ik hoop dat mensen mij ooit echt begrijpen — en dat ik mezelf blijf begrijpen.

    Hoop

    Dit verhaal schrijf ik niet om medelijden te vragen, maar om te laten zien hoe ingewikkeld het kan zijn om met ADHD en trauma op te groeien en tegelijkertijd relaties met anderen te onderhouden. Misschien herken je jezelf hierin. Als dat zo is: weet dat je niet alleen bent. 💜

    Je hoeft niet alles alleen te dragen. Deel jouw ervaring – anoniem of met naam – en help anderen zich minder alleen te voelen.

    Deel jouw verhaal

    Jouw verhaal kan iemand anders hoop geven!