Soms weet je diep vanbinnen dat er iets niet klopt, ook al zegt iedereen om je heen dat het wel meevalt. Dat je je aanstelt, dat het vast tussen je oren zit.
Het begon allemaal nadat ik op mijn hoofd viel. Niks ernstigs, leek het. Geen ziekenhuis, geen zichtbare verwondingen alleen wat hoofdpijn. Ik probeerde gewoon door te gaan. Maar vanaf dat moment was het alsof ik een andere versie van mezelf was geworden. Niet in één klap, maar geleidelijk. Eerst was er alleen wat duizeligheid, een beetje wiebelig in m’n hoofd. Maar al snel begon het zich op te stapelen.
Ik kon me niet meer concentreren. Dingen die vroeger vanzelf gingen, zoals een gesprek volgen, huiswerk maken, in de klas opletten werden plots een enorme opgave.
Ze zagen het niet aan me. Er was geen gebroken arm, geen verband, geen litteken. Alleen ik, die zei: “Ik voel me niet goed, ik kan dit niet.” En wat ik vaak terugkreeg was: “Je moet even doorzetten. Iedereen is wel eens moe.” Of: “Je bent misschien een beetje gevoelig, dat gaat wel over.” Ik begon aan mezelf te twijfelen. Misschien stél ik me wel aan? Misschien bén ik gewoon zwak?
In drukke omgevingen voelde ik me overweldigd. Elk geluid, elk licht, elke beweging kwam hard binnen. Alsof mijn hoofd geen filter meer had. Een kermis of markt, een verjaardag en zelfs gewoon in de klas. het kostte me enorm veel energie. Ik kon niet uitleggen waarom, maar ik voelde me alsof ik constant ‘aan’ stond. En dat brak me langzaam af.
Maar het hield niet op. School werd een ramp. Mijn cijfers gingen achteruit omdat ik simpelweg niet kon focussen. In de klas kon ik geen moment stilzitten, of ik zat juist als versteend voor me uit te staren terwijl de les aan me voorbijging. Ik vergat afspraken, vergat wat ik net had gelezen, vergat wat mensen me vertelden. En telkens dat duizelige gevoel, alsof ik dronken was zonder iets te hebben gedronken.
En toch bleef dat gevoel: dit is niet normaal. Dit bén ik niet. Iets is er mis.
Wat het extra moeilijk maakte, was dat ik niet wist hoe ik hierover moest praten. Hoe leg je uit wat er in je hoofd gebeurt als je zelf niet eens goed snapt wat er aan de hand is? Ik probeerde het soms in kleine stukjes, maar het voelde altijd alsof ik niet de juiste woorden kon vinden. Alsof ik iets probeerde te omschrijven wat onzichtbaar was.
Dus ik hield het binnen. Niet omdat ik dat wilde, maar omdat ik niet wist hoe ik het anders moest doen. En hoe vaker ik probeerde het uit te leggen en niet gehoord werd hoe meer ik het opkropte. Alsof het toch geen zin had. Ik lachte terwijl ik me vanbinnen overvol voelde. Ik deed alsof het ging, terwijl ik soms gewoon niet meer kon.
Ik voelde me machteloos, gefrustreerd en verdrietig, en ik wist niet hoe ik die gevoelens kwijt kon.
Soms bleef ik zelfs langer op school na de lessen, gewoon in de hoop dat iemand me zou aanspreken. Dat iemand zou merken dat ik vastzat. Maar dat gebeurde niet, dus ging ik naar huis met datzelfde lege gevoel. Alsof ik ergens riep om hulp, maar niemand het kon horen.
Wat het nog moeilijker maakte, was dat ik altijd het vrolijke, energieke meisje wilde zijn. Degene die lacht, die grapjes maakt, die druk en gezellig is. Ik wilde dat mijn ouders trots op me waren, dat mijn familie zag dat het goed met me ging. Dat mijn vriendinnen mij leuk bleven vinden en dat ik de beste versie van mezelf liet zien. Die vrolijke buitenkant voelde als iets wat ik moest beschermen.
Ik kreeg onderzoeken: een MRI-scan, een hartfilmpje, meerdere keren bloedprikken. Alles kwam ‘goed’ terug. Maar ik voelde me helemaal niet goed. Ik ben bij de praktijkondersteuner geweest, bij een fysio, en uiteindelijk ook bij Accare. Nergens kwam een duidelijk antwoord. Op school lukte het me niet om mee te komen. Mijn hoofd kon de informatie gewoon niet verwerken. Ik was snel afgeleid, druk of juist afwezig. Ik vergat dingen, zelfs als ik ze net gehoord had. En de duizeligheid bleef maar terugkomen.
Je hoeft niet alles alleen te dragen. Deel jouw ervaring – anoniem of met naam – en help anderen zich minder alleen te voelen.
Jouw verhaal kan iemand anders hoop geven!
Ceritaproject 💗 