Ik ben sinds mijn tweede betrokken bij jeugdzorg.
Een paar jaar geleden gebeurde er iets dat mijn leven voorgoed heeft veranderd.
Ik deel dit verhaal niet voor medelijden, maar om anderen die iets soortgelijks hebben meegemaakt te laten weten dat het niet hun schuld is.
Wat er gebeurde
Ik woonde destijds in een gesloten groep van Pluryn. Op een avond rond negen uur zat ik in de woonkamer.
Een mannelijke begeleider bedreigde me. Hij zei dat hij me zou mishandelen als ik niet met hem mee naar het toilet ging.
Hij begon me aan te raken. Ik probeerde mezelf te verdedigen, maar hij was te sterk.
Hij trok mijn broek en onderbroek naar beneden en deed hetzelfde bij zichzelf.
Ik moest huilen.
Na afloop stopte het, maar het heeft me voorgoed veranderd.
Gevolgen
Sindsdien vertrouw ik niemand meer van jeugdzorgmedewerkers.
Ik mag mijn familie niet zien van jeugdzorg, en dat maakt het nog zwaarder.
Gelukkig heb ik wel vrienden en vriendinnen die boos en verdrietig voor me zijn — zij geven me kracht.
Therapie en herstel
Ik zit nu in therapie, maar toen het gebeurde kreeg ik niet meteen hulp. Dat was erg moeilijk.
Langzaam probeer ik weer vooruit te kijken, ook al blijft het trauma me achtervolgen.
Boodschap aan anderen
Aan iedereen die iets soortgelijks heeft meegemaakt:
Het is niet jouw schuld.
Wat er gebeurd is, zegt alles over de dader en niets over jouw waarde.
Jij bent niet alleen. 💜
Je hoeft niet alles alleen te dragen. Deel jouw ervaring – anoniem of met naam – en help anderen zich minder alleen te voelen.
Jouw verhaal kan iemand anders hoop geven!
Ceritaproject 💗 