Ik wil mijn verhaal graag delen, anoniem. Als 18-jarig meisje vind ik het best moeilijk om open te zijn, maar ik hoop dat door dit op te schrijven anderen zich misschien herkennen of gesteund voelen.
Mijn weg naar onderzoek en therapie
Toen ik net 18 werd, kreeg ik een ADHD-onderzoek. Daarvoor had ik al EMDR-therapie gehad, omdat ik met trauma’s worstelde. Tussen die afspraken door had ik veel gesprekken met therapeuten.
Uit die gesprekken bleek dat ik moeite had met het behouden van vriendschappen en dat concentratie een uitdaging voor me was. Daarom gaven ze me de keuze om een ADHD-onderzoek te doen — om te begrijpen waarom ik ben zoals ik ben.
Moeite met vriendschappen
Soms vind ik het juist nóg moeilijker. Ik wil graag vertellen hoe ik me voel, maar als ik het idee heb dat iemand me niet begrijpt, vertel ik het nog zes keer opnieuw.
Voor mij is dat niet “te veel praten”, maar een manier om te vragen om bevestiging:
“Heb je me gehoord?” of “Begrijp je me?”
Alleen kan ik niet altijd verwachten dat anderen dat automatisch begrijpen.
Ik merk dat ik daardoor wel eens vriendschappen verlies.
Onbegrip en verlies
Mensen hebben me nooit letterlijk gezegd dat ik “te veel” praat of dingen herhaal. Maar vaak eindigde het toch met dat ik iets fout had gedaan, zonder dat ze vertelden wát.
Ik begon te denken dat het kwam door hoe ik communiceer.
Dat doet pijn, want ik wil juist dat mensen begrijpen wie ik ben. Toch merk ik dat ik daardoor soms mensen wegduw, om ruzies te voorkomen. Ik heb weinig vrienden, en vaak kies ik ervoor om alleen te zijn. Soms voelt dat veilig, maar soms ook heel eenzaam.
Mijn hoop
Ik wil leren hoe ik mezelf kan zijn, zonder bang te zijn mensen kwijt te raken. Ik hoop dat mensen mij ooit echt begrijpen — en dat ik mezelf blijf begrijpen.
Dit verhaal schrijf ik niet om medelijden te vragen, maar om te laten zien hoe ingewikkeld het kan zijn om met ADHD en trauma op te groeien en tegelijkertijd relaties met anderen te onderhouden. Misschien herken je jezelf hierin. Als dat zo is: weet dat je niet alleen bent. 💜
Je hoeft niet alles alleen te dragen. Deel jouw ervaring – anoniem of met naam – en help anderen zich minder alleen te voelen.
Jouw verhaal kan iemand anders hoop geven!
Ceritaproject 💗 