Soms weet je diep vanbinnen dat er iets niet klopt, ook al zegt iedereen om je heen dat het wel meevalt. Dat je je aanstelt, dat het vast tussen je oren zit.
Het begon allemaal nadat ik op mijn hoofd viel. Niks ernstigs, leek het. Geen ziekenhuis, geen zichtbare verwondingen. Alleen wat hoofdpijn.
Ik probeerde gewoon door te gaan.
Maar vanaf dat moment voelde het alsof ik langzaam een andere versie van mezelf werd.
Eerst was er alleen wat duizeligheid. Een beetje wiebelig in mijn hoofd. Maar al snel begon alles zich op te stapelen.
Ik kon me niet meer concentreren. Dingen die vroeger vanzelf gingen — zoals een gesprek volgen, huiswerk maken of opletten in de klas — werden ineens enorm moeilijk.
Ze zagen niets aan mij. Geen verband, geen littekens, niks zichtbaars.
Alleen ik, die zei:
“Ik voel me niet goed.”
Maar vaak kreeg ik terug:
“Je moet gewoon even doorzetten.”
“Je bent gewoon moe.”
“Dat gaat wel over.”
Langzaam begon ik aan mezelf te twijfelen.
In drukke omgevingen voelde ik me compleet overweldigd.
Elk geluid, elk licht en elke beweging kwam veel te hard binnen. Alsof mijn hoofd geen filter meer had.
Een verjaardag, school of zelfs een simpele markt kostte mij enorm veel energie.
Ik voelde me alsof ik constant ‘aan’ stond.
En dat brak me langzaam af.
School werd steeds moeilijker.
Mijn cijfers gingen achteruit omdat ik me simpelweg niet meer kon focussen. Soms was ik druk, soms juist helemaal afwezig.
Ik vergat afspraken, vergat wat mensen zeiden en soms zelfs wat ik net gelezen had.
En die duizeligheid bleef.
Alsof ik dronken was zonder iets gedronken te hebben.
Ik kreeg onderzoeken:
een MRI-scan, een hartfilmpje en meerdere bloedonderzoeken.
Maar alles kwam steeds “goed” terug.
Ik ben bij hulpverleners geweest, bij een fysio en uiteindelijk ook bij Accare.
Toch kwam er nooit echt een antwoord.
En dat maakte het misschien nog wel moeilijker.
Omdat ik wíst dat er iets mis was…
maar niemand het echt leek te zien.
Ceritaproject 💗 