Ik ben 22 jaar.
Tijdens mijn eerste week op de middelbare school begon het allemaal. Tenminste, toen merkte ik het voor het eerst bewust.
Ik was onderweg naar school. Nieuwe school, nieuwe start. Ik had de route van tevoren zelfs een paar keer geoefend.
Maar op een ochtend kreeg ik het ineens ontzettend benauwd. Ik begon te hyperventileren en belde mijn moeder omdat ik me niet goed voelde.
Ze probeerde me gerust te stellen. Het was tenslotte allemaal nieuw en waarschijnlijk hoorde de spanning erbij.
Maar de paniek ging niet weg.
Uiteindelijk fietste ik terug naar huis.
Vanaf dat moment werd het steeds erger.
Eerst gebeurde het alleen op de fiets, maar later had ik de angst de hele dag door.
Het bleef niet bij hyperventileren. Ik huilde veel, raakte in paniek en wist vaak niet waarom.
Zelfs wanneer mijn moeder mij met de auto naar school bracht, lukte het niet om de angst onder controle te krijgen.
Uiteindelijk kreeg ik via de huisarts antidepressiva.
De eerste weken waren ontzettend zwaar. De angst werd zelfs nog erger.
Mijn ouders wisten op een gegeven moment niet meer hoe ze mij konden helpen.
Samen met hulpverleners werd gekeken naar een oplossing.
Die oplossing was een interne behandeling.
Alleen al het idee daarvan maakte mij doodsbang.
Niet thuis kunnen zijn. Niet in mijn vertrouwde omgeving. Niet bij mijn moeder.
Hoe leg je zoiets uit aan twaalfjarige vrienden?
De meesten begrepen het niet.
Daardoor voelde ik mij steeds eenzamer.
Mijn vader was de enige die mij tijdens een paniekaanval echt rustig kon krijgen. Maar hij was niet altijd thuis, waardoor mijn moeder er vaak alleen voor stond.
Jarenlang stond ik op wachtlijsten en sprak ik verschillende psychologen en psychiaters.
Iedereen deed zijn best, maar niemand wist precies wat er met mij aan de hand was.
Tot ik bij mijn laatste psycholoog terechtkwam.
Voor het eerst voelde ik me echt gehoord.
Tijdens een gesprek kwam mijn moeder opnieuw met het idee om EMDR te proberen. Andere behandelaren hadden dat eerder afgewezen, maar deze psycholoog stond ervoor open.
Dus we probeerden het.
En dat veranderde mijn leven.
Na meerdere EMDR-behandelingen kreeg ik mijn angst steeds beter onder controle.
Uiteindelijk ontdekten we wat er speelde:
Een angststoornis en verlatingsangst.
Natuurlijk zijn er nog moeilijke momenten. Vooral wanneer er veranderingen zijn of dingen anders lopen dan ik had verwacht.
Maar ik begrijp mezelf nu veel beter.
Aan iedereen die iets soortgelijks meemaakt wil ik zeggen:
Het komt goed.
Blijf moed houden.
Ik heb ontzettend veel gehad aan de steun, het begrip en het geduld van mijn ouders.
En dat wil ik ook aan anderen meegeven:
Je staat er niet alleen voor. 🤍
Ceritaproject 💗 