Toen ik 13 jaar was, kreeg ik te horen dat mijn ouders uit elkaar gingen. De jaren daarna heb ik het daar ontzettend moeilijk mee gehad. Ik kreeg paniekaanvallen die zo heftig waren dat ik soms niet meer normaal kon functioneren.
Alsof dat nog niet genoeg was, had ik tussen mijn 13e en 16e/17e vrienden die zwaar suïcidaal waren. Bijna elke nacht werd ik gebeld of geappt omdat het niet goed met hen ging.
Ik voelde me verantwoordelijk voor hen.
Daardoor sliep ik bijna niet meer.
Nacht na nacht probeerde ik er voor hen te zijn. Mijn hoofd kreeg nooit rust.
Ik dacht dat ik hen moest helpen. Dat ik degene moest zijn die bleef luisteren, bleef praten en bleef zorgen.
Maar uiteindelijk kwam het punt waarop ik besefte dat ik hen niet kon redden.
Er ontstonden veel ruzies en uiteindelijk gingen we ieder onze eigen weg.
Pas toen begon ik langzaam aan mijn eigen herstel te werken.
Niet lang daarna kreeg ik de diagnose angststoornis.
Hoe gek het misschien klinkt, ik was daar ontzettend blij mee. Voor het eerst had ik een verklaring voor wat ik voelde. Ik begreep mezelf eindelijk beter.
Toch blijft het moeilijk.
Soms vraag ik me af of die angststoornis deels is ontstaan door alles wat ik in die jaren heb meegemaakt.
Het voelt bijna verkeerd om dat te zeggen, maar ik ben door die situatie zelf ook depressief geworden.
Op een gegeven moment durfde ik niet eens meer te slapen.
Dit is mijn verhaal.
Dankjewel dat ik het mocht delen. 🤍
Ceritaproject 💗 
Plaats een reactie