Sommige wonden zijn onzichtbaar, maar laten diepe littekens achter.
Ik wil mijn verhaal delen, omdat ik hoop dat anderen die iets soortgelijks hebben meegemaakt, weten dat ze niet alleen zijn.
Mijn verhaal
Ik ben veertien jaar — bijna vijftien.
Toen ik vier was, is er iets met mij gebeurd dat mijn leven heeft veranderd.
Een klasgenoot, die een jaar ouder was en in een pleeggezin woonde, heeft mij meerdere keren aangerand. Het gebeurde op school, in groep 1.
Ik was te jong om te begrijpen wat er aan de hand was.
Ik dacht dat het normaal was.
Dat het iets met liefde te maken had.
Pas jaren later, toen hij van school werd gestuurd omdat hij een juf had geslagen, stopte het. Maar het effect bleef.
De gevolgen
Ik ben opgegroeid met verwarring over wat liefde en nabijheid betekenen.
Toen ik ouder werd, merkte ik dat ik hyperseksueel gedrag vertoonde — alsof ik bevestiging probeerde te vinden op de verkeerde plekken.
Iedere keer dat ik iets pijnlijks meemaakte, probeerde ik het te vergeten door afleiding te zoeken bij jongens.
Daardoor kreeg ik een reputatie die niet eerlijk is — want niemand wist wat erachter zat.
Niemand wist waarom ik deed wat ik deed.
Mijn openbaring
Ik heb dit jarenlang verzwegen.
Pas een paar maanden geleden durfde ik het mijn moeder te vertellen.
Dat gesprek veranderde alles.
Voor het eerst voelde ik steun, begrip en ruimte om te ademen.
Ik praat er nu meer over, en ik wil dat anderen weten: je bent niet schuldig aan wat jou is aangedaan.
Het trauma draag ik nog steeds met me mee, maar het bepaalt niet meer wie ik ben.
Ik probeer mezelf stukje bij beetje terug te vinden.
Ik wil leren wat echte liefde is — en dat begint bij mezelf.
Je hoeft niet alles alleen te dragen. Deel jouw ervaring – anoniem of met naam – en help anderen zich minder alleen te voelen.
Jouw verhaal kan iemand anders hoop geven!
Ceritaproject 💗 
Plaats een reactie