Ik vind het spannend om mijn verhaal te delen, maar ik wil het toch doen. Niet om medelijden te krijgen, maar om te laten zien dat je ondanks alles kunt blijven vechten. Ik ben Fleur, en dit is mijn verhaal.
Een moeilijke start
Sinds ik heel jong was, kwamen er al mensen van jeugdzorg bij ons thuis.
Toen ik naar de middelbare school ging, begon het pesten. Het werd zo erg dat ik niet meer wilde leven. Ik begon mezelf pijn te doen en kreeg therapie.
Weg uit huis
Op een gegeven moment ging het thuis en op school zo slecht dat ik uit huis werd geplaatst.
Als ik of mijn ouders niet mee zouden werken, zou dat zelfs met de politie moeten. Gelukkig liep dat niet zo.
Ik kwam terecht op een terrein waar groepen jongeren wonen. Daar mocht ik maar drie uur per dag op mijn telefoon, moest naar school en raakte al mijn vrienden kwijt.
Verlies en geweld
In die tijd kreeg mijn oma kanker. Ik schoor mijn haar kaal voor haar, uit liefde. Maar zelfs toen werd ik gepest — op mijn nieuwe school.
Er was een meisje dat ruzie met mij maakte en samen met een groepje tegen me was. Ik werd op de grond gegooid, bij mijn nek vastgehouden en tegen mijn hoofd geschopt.
Toen ik dacht dat het beter ging, schopte een jongen me hard in mijn buik. Ik had een lichte hersenschudding.
Weer proberen op te bouwen
Toen ik meer zelfstandiger werd, mocht ik naar een andere groep. Ik wilde eigenlijk niet meer terug naar huis.
Daar dacht ik dat ik iemand kon vertrouwen, maar die persoon betastte me. Dat raakte me diep, vooral omdat ik net uit een toxische relatie kwam.
Ook de ex-vriend van mijn moeder had mij betast. Daar kreeg ik EMDR-therapie voor, maar het trauma blijft moeilijk.
Lichtpuntje
Op mijn nieuwe school was ik het enige meisje in de klas. Dat was even wennen, maar ook fijn — geen ruzie met andere meiden.
Ik maakte vrienden met een jongen die toevallig een oud-vriendin van mij kende. Tijdens carnaval gingen we met een groep op stap, en ik voelde me slecht. Ik dronk te veel en was dronken.
Later vroeg die jongen via een app of ik zijn vriendin wilde zijn. Eerst geloofde ik het niet, maar hij meende het.
Sindsdien zijn we samen, en ondanks alles wat ik heb meegemaakt, voel ik me bij hem veilig.
Nieuwe start
Ik zit nu in een nieuwe klas met meiden, maar er is veel ruzie. Misschien ga ik daarom op andere dagen naar school.
Het is nog steeds niet makkelijk, maar ik probeer vooruit te kijken. Ik heb al zo veel overleefd — en ik ben er nog.
Mijn leven is niet makkelijk geweest, maar elke dag probeer ik een stap vooruit te zetten.
Ik wil laten zien dat het oké is om hulp te vragen, om te vallen en weer op te staan.
Iedereen verdient een tweede kans — ook jij, als je dit leest.
Je hoeft niet alles alleen te dragen. Deel jouw ervaring – anoniem of met naam – en help anderen zich minder alleen te voelen.
Jouw verhaal kan iemand anders hoop geven!
Ceritaproject 💗 
Plaats een reactie