Anoniem, 18 jaar
Ik vind het moeilijk om hierover te praten.
Daarom wil ik graag anoniem blijven.
Toen ik net 18 werd, heb ik een ADHD-onderzoek gedaan. Daarvoor had ik al EMDR gehad vanwege trauma’s. Tijdens die gesprekken kwam naar voren dat ik moeite heb met concentratie, maar ook met het behouden van vriendschappen.
Soms voelt het alsof ik mezelf niet goed kan uitleggen aan andere mensen.
Ik vertel graag hoe ik me voel.
Alleen als ik het idee heb dat iemand mij niet begrijpt, blijf ik mezelf herhalen.
Dan leg ik hetzelfde opnieuw uit.
En nog een keer.
Niet omdat ik aandacht wil.
Maar omdat ik wil horen:
‘Ik begrijp je’
‘Ik hoor je’
Toch merk ik dat mensen daar soms moe van worden.
Door de jaren heen ben ik daardoor vriendschappen kwijtgeraakt. Het moeilijkste is dat niemand ooit echt zei wat ik verkeerd deed. Mensen namen gewoon ineens afstand.
Daardoor begon ik te denken:
Misschien praat ik te veel.
Misschien ben ik te intens.
Misschien ben ik vermoeiend.
Nu duw ik mensen soms zelf weg voordat ze mij kunnen verlaten.
Omdat afstand veiliger voelt dan opnieuw gekwetst worden.
Daardoor ben ik vaak alleen.
Soms vind ik dat fijn.
Soms helemaal niet.
Als jij jezelf hierin herkent:
je bent niet alleen. 🤍
Ceritaproject 💗 
Plaats een reactie