⚠️ Triggerwaarschuwing: pesten, depressie, eetproblemen, zelfbeschadiging, suïcidale gedachten en trauma.
Hoi,
Als ik terugkijk op mijn jeugd, zie ik vooral één gevoel: buitengesloten worden.
Op de basisschool merkte ik al dat ik anders was. Later kreeg ik de diagnoses ADD en een lichte vorm van autisme. Als kind begreep ik veel dingen pas later dan anderen. Ik had meer tijd nodig, dacht anders en voelde me vaak alsof ik altijd achterliep.
Dat maakte mij een makkelijk doelwit.
Het pesten begon al jong.
Sommige mensen die eerst mijn vriendinnen waren, keerden zich uiteindelijk tegen mij. Ik werd buitengesloten, er werd over mij geroddeld en ik kreeg steeds meer het gevoel dat ik niet goed genoeg was.
Toen ik eindelijk naar de middelbare school ging, dacht ik dat alles anders zou worden.
Maar ook daar herhaalde hetzelfde patroon zich.
Steeds opnieuw voelde ik me alleen.
Steeds opnieuw verloor ik vriendinnen.
En steeds opnieuw gaf ik mezelf de schuld.
Langzaam verloor ik ook mezelf.
Van buiten leek het misschien alsof ik gewoon doorging.
Van binnen ging het steeds slechter.
Ik worstelde met een zware depressie, at nauwelijks nog en leefde vooral op automatische piloot.
Uiteindelijk vertelde ik mijn ouders hoe slecht het echt met me ging.
Niet lang daarna kwam ik in behandeling.
Dat was het begin van een lange weg richting herstel.
Die weg was allesbehalve makkelijk.
Er waren veel ruzies thuis, paniekaanvallen en momenten waarop ik niet meer wist hoe ik verder moest.
Later kreeg ik ook de diagnose complexe PTSS.
Toch bleef er ergens een klein stukje hoop.
Ondanks dat mensen dachten dat ik het niet zou halen, behaalde ik mijn diploma.
Op het Ichthus College in Veenendaal vond ik eindelijk een plek waar mensen mij wél zagen.
Daar voelde ik me voor het eerst echt gesteund.
Die plek heeft mijn leven veranderd.
Ook ontmoette ik later mijn vriend.
We hadden allebei onze eigen strijd.
We probeerden elkaar overeind te houden, maar leerden ook dat je niet verantwoordelijk kunt zijn voor het herstel van een ander.
Soms is professionele hulp de grootste vorm van liefde.
Vandaag gaat het stap voor stap beter.
Ik ben inmiddels al langere tijd vrij van zelfbeschadiging en voel me mentaal stabieler dan ik jarenlang ben geweest.
Dat betekent niet dat alles makkelijk is.
Ik draag mijn verleden nog iedere dag met me mee.
Maar het bepaalt niet langer wie ik ben.
Aan iedereen die zich hierin herkent wil ik zeggen:
Blijf alsjeblieft praten.
Ook als je denkt dat niemand je begrijpt.
Ook als je denkt dat het nooit beter wordt.
Jij bent zoveel meer dan wat je hebt meegemaakt.
En hoe uitzichtloos het soms ook voelt…
Er kan echt weer een toekomst zijn. 🤍
Ceritaproject 💗 
Plaats een reactie