⚠️ Triggerwaarschuwing: seksueel geweld, psychisch geweld, depressie en trauma.
Hoi,
Ik deel mijn verhaal anoniem.
Al zolang ik me kan herinneren, worstelde ik met negatieve gedachten en een laag zelfbeeld. Daarom ging ik al vanaf mijn elfde naar therapie.
Toen ik achttien was, begon ik aan de universiteit. Ik hoopte op een nieuwe start, maar na een halfjaar moest ik stoppen omdat het mentaal niet meer ging. Dat voelde als een enorme mislukking.
Toen ik weer thuis woonde en vaker naar therapie ging, kwam er langzaam wat rust.
In die periode ontmoette ik ook een jongen.
Hij leek mij te begrijpen zoals niemand anders dat ooit had gedaan.
Voor het eerst voelde ik me echt gezien.
Niet veel later kregen we een relatie.
In het begin voelde alles veilig.
Maar al snel veranderde er iets.
Hij begon steeds meer controle over mij uit te oefenen en mijn grenzen werden steeds minder gerespecteerd.
Ik verloor langzaam het vertrouwen in mezelf.
Pas veel later begreep ik dat wat er gebeurde niet normaal was.
Dat mijn grenzen ernstig waren overschreden.
Toen de relatie onverwacht eindigde en ik er met anderen over begon te praten, vielen de puzzelstukjes op hun plek.
Ik ontdekte dat ik niet de enige was die dit had meegemaakt.
Die ontdekking bracht veel verdriet met zich mee.
Ik raakte opnieuw in een diepe depressie en kreeg extra hulp.
Ook begon ik met medicatie en gesprekken om alles te verwerken.
Toch voelde het alsof mijn leven stil was komen te staan.
Een jaar later draag ik de gevolgen nog iedere dag met me mee.
Ik heb nog steeds nachtmerries.
Soms word ik onverwachts overspoeld door herinneringen.
En pas sinds kort weten mijn ouders wat er werkelijk is gebeurd.
Er zijn dagen waarop ik me afvraag of ik ooit weer helemaal mezelf zal zijn.
Soms voelt het alsof iemand een deel van mij heeft afgenomen.
Maar langzaam leer ik ook dat wat mij is aangedaan, niet bepaalt wie ik ben.
Ik probeer iedere dag opnieuw een klein stapje vooruit te zetten.
Dat is soms ontzettend moeilijk.
Maar het is wel een stap.
Aan iedereen die zichzelf in mijn verhaal herkent, wil ik dit zeggen:
Als iemand jouw grenzen overschrijdt, is dat nooit jouw schuld.
Je hoeft je niet te schamen.
Je hoeft het niet alleen te dragen.
Praat erover als dat lukt.
Er zijn mensen die naar je willen luisteren.
En ook al voelt herstel soms onmogelijk…
Elke kleine stap vooruit telt. 🤍
Ceritaproject 💗 
Plaats een reactie