⚠️ Triggerwaarschuwing: huiselijk geweld, angst en trauma.
Hoi,
Ik wil mijn verhaal graag anoniem delen.
Mijn herinneringen beginnen al toen ik ongeveer drie jaar oud was.
Ik woonde samen met mijn moeder, vader en zusje. In het begin leek alles normaal, maar langzaam veranderde mijn vader.
Hij werd snel boos, maakte veel ruzie met mijn moeder en de spanning in huis werd steeds groter.
Als klein kind begreep ik niet wat er gebeurde.
Ik wist alleen dat ik bang was.
Op een dag werd de situatie zo heftig dat mijn moeder, mijn zusje en ik ons moesten verstoppen.
We hoopten dat we veilig waren.
Ik weet nog hoe angstig dat voelde.
Vanaf dat moment leefden we steeds vaker in onzekerheid.
Na een uitbarsting ging het thuis weer verder alsof er niets gebeurd was.
Maar voor mij voelde niets meer normaal.
Uiteindelijk besloten mijn ouders uit elkaar te gaan.
Samen met mijn moeder en zusje verhuisde ik naar een andere plaats.
Toch moesten mijn zusje en ik nog regelmatig naar mijn vader toe.
Elke keer zag ik daar enorm tegenop.
Ik wist nooit hoe zijn stemming zou zijn.
Tijdens één van die bezoeken werd opnieuw duidelijk hoe snel hij boos kon worden.
Dat maakte mij alleen maar banger.
Na een ander bezoek gebeurde er iets waardoor mijn moeder besloot dat wij voorlopig niet meer naar hem hoefden.
Dat gaf mij eindelijk een gevoel van opluchting.
Nog steeds kom ik mijn vader soms onverwachts tegen.
Dat blijft spannend.
Toch is mijn leven inmiddels heel anders.
Mijn moeder heeft een nieuwe partner die bij ons woont.
Voor het eerst weet ik hoe rust in huis kan voelen.
Dat had ik als klein kind eigenlijk nooit gekend.
Aan iedereen die opgroeit in een huis waar veel angst of ruzie is, wil ik zeggen:
Jij bent niet verantwoordelijk voor het gedrag van een volwassene.
Je verdient een plek waar je je veilig voelt.
En ook al draag je herinneringen nog met je mee…
Er kan een tijd komen waarin rust weer de overhand krijgt. 🤍
Ceritaproject 💗 
Plaats een reactie