⚠️ Triggerwaarschuwing: eetstoornis, depressie en donkere gedachten.
Hoi,
Ik wil mijn verhaal graag anoniem delen.
Al lange tijd zit ik in een moeilijke periode.
Ik leef met anorexia en een depressie en wacht op een opname. Alleen die wachtlijst duurt nog maanden.
In de tussentijd krijg ik hulp van een diëtist en een psycholoog.
Ik weet dat iedereen probeert mij te helpen.
Maar dat maakt het niet automatisch makkelijker.
Het eetschema dat ik moet volgen is nodig, maar tegelijkertijd ook ontzettend moeilijk.
Soms roept het zoveel spanning op dat mijn gedachten alle kanten op gaan.
Het voelt alsof mijn hoofd en mijn lichaam voortdurend met elkaar in gevecht zijn.
Een gevecht waar ik iedere dag opnieuw middenin sta.
Ook thuis is het niet altijd makkelijk.
Mijn moeder bedoelt het goed, dat weet ik.
Maar we begrijpen elkaar vaak niet.
Daardoor ontstaan er ruzies en voel ik me regelmatig alleen.
Soms heb ik het gevoel dat ik sterk moet blijven voor iedereen om mij heen, terwijl ik zelf eigenlijk geen energie meer over heb.
Dat maakt de eenzaamheid alleen maar groter.
Er zijn momenten waarop alles te veel voelt.
Momenten waarop de wanhoop de overhand neemt en ik niet meer weet hoe ik verder moet.
Dat betekent niet dat ik geen hulp wil.
Juist wel.
Alleen voelt het soms alsof herstel heel ver weg is.
Toch blijf ik iedere dag opnieuw proberen.
Soms is overleven voor één dag al genoeg.
En dat mag ook.
Aan iedereen die zich hierin herkent:
Je bent niet zwak omdat je moe bent.
Je bent niet lastig omdat je hulp nodig hebt.
En je bent zeker niet alleen.
Ook al voelt het misschien alsof niemand begrijpt hoe zwaar het is…
Blijf alsjeblieft om hulp vragen.
Er zijn mensen die naast je willen blijven staan, ook op de dagen waarop jij dat zelf even niet meer kunt voelen. 🤍
Ceritaproject 💗 
Plaats een reactie