Op de dag van haar diagnose waren mijn ouders niet thuis. Mijn broer en ik wisten niet waarom.
De volgende dag belde mijn moeder mij terwijl ik op school zat. Ze vertelde dat ze in het Prinses Máxima Centrum waren, een ziekenhuis voor kinderen met kanker.
Ik was in shock.
Toen ze vertelde dat mijn zusje kanker had, stortte mijn wereld in.
Ik werd opgehaald van school en de dagen daarna voelde ik eigenlijk maar één ding:
verdriet.
De twee jaar die volgden stonden volledig in het teken van ziekenhuisbezoeken, spanning en onzekerheid.
Mijn broer en ik probeerden zoveel mogelijk te helpen. We bezochten ons zusje vaak en hielpen thuis waar we konden.
Er waren momenten waarop we niet wisten hoe het zou aflopen.
Juist daardoor groeiden mijn broer en ik enorm naar elkaar toe.
We hadden het gevoel dat alleen wij echt begrepen wat de ander voelde.
Ik maakte me dag en nacht zorgen.
Toen corona begon, werd alles nog moeilijker. We mochten minder vaak op bezoek en op school kwam er een telefoonverbod.
Daardoor kon ik niet zomaar controleren hoe het met mijn zusje ging.
Als grote broer voelde ik dat ik haar moest beschermen.
Maar dit was iets waar ik geen controle over had.
En dat deed pijn.
Ik kon niets doen om haar beter te maken.
Na twee lange jaren kwam eindelijk het nieuws waar we zo op hadden gehoopt:
Mijn zusje was kankervrij.
Ik heb nog nooit zoveel opluchting gevoeld.
We waren zó dankbaar dat ze beter was.
Maar zes maanden later veranderde alles opnieuw.
Mijn ouders riepen mijn broer en mij naar beneden voor een gesprek.
Ik wist meteen dat er iets mis was.
Mijn moeder vertelde dat zij ook kanker had.
Deze keer voelde ik niet alleen verdriet.
Ik voelde vooral boosheid.
Waarom moest dit ons gezin overkomen?
Gelukkig kwam ook mijn moeder uiteindelijk door haar behandelingen heen.
Vandaag gaat het goed met haar én met mijn zusje.
Afgelopen zomer konden we voor het eerst in jaren genieten van een vakantie zonder zorgen.
Toch draag ik de gevolgen nog steeds met me mee.
De angst, de zorgen en de machteloosheid hebben veel invloed gehad op mijn mentale gezondheid.
Ik krijg daar nog steeds hulp voor.
Wat ik andere jongeren wil meegeven:
Je staat er niet alleen voor.
Soms is het moeilijkste niet wat er gebeurt, maar accepteren dat je het niet kunt oplossen.
En dat is oké. 🤍
Ceritaproject 💗 
Plaats een reactie