Ik wil mijn verhaal graag anoniem delen.
Toen ik jong was, maakte ik iets mee wat mij tot op de dag van vandaag beïnvloedt. Tijdens een uitje werd mijn grens overschreden door iemand die een stuk ouder was dan ik.
Ik was nog een kind.
Jarenlang heb ik mezelf afgevraagd of ik iets anders had kunnen doen. Maar hoe verwacht je van een jong meisje dat ze weet hoe ze moet reageren in zo’n situatie?
Wat daarna volgde, maakte alles nog moeilijker.
Ik werd lange tijd gepest. Sommige mensen gaven mij zelfs de schuld van wat er was gebeurd.
Er werd gezegd dat ik het had moeten tegenhouden.
Dat ik iets had moeten doen.
Die opmerkingen deden enorm veel pijn en zorgden ervoor dat ik steeds meer aan mezelf ging twijfelen.
De gevolgen waren groot.
Ik had jarenlang last van angstklachten en sliep slecht.
Op sommige momenten voelde ik me nergens veilig.
Zelfs op school durfde ik niet altijd alleen naar bepaalde plekken te gaan omdat ik bang was.
Daardoor miste ik lessen en werd mijn wereld steeds kleiner.
Ook nu merk ik nog gevolgen.
Ik vind het soms moeilijk om alleen over straat te gaan, omdat die angst ergens is blijven hangen.
Maar één ding weet ik inmiddels zeker:
Wat er gebeurd is, was niet mijn schuld.
En dat geldt voor iedereen die ooit iets soortgelijks heeft meegemaakt.
Je had dit niet verdiend.
Je bent niet zwak.
En je staat er niet alleen voor. 🤍
Ceritaproject 💗 
Plaats een reactie