⚠️ Triggerwaarschuwing: eetstoornis, depressieve gevoelens en negatief zelfbeeld
Hoi,
Mijn verhaal begint toen ik in het vierde middelbaar zat.
Ik had een beste vriendin met wie ik alles deed. We waren onafscheidelijk en ik zag onze vriendschap als iets heel bijzonders. Achteraf besef ik dat ik veel signalen heb gemist.
In die periode ontwikkelde zij een eetstoornis. Dat wist ik toen nog niet. Ze maakte regelmatig opmerkingen zoals: “Ik heb geen honger” of “Een appel is wel genoeg.” Ook zei ze vaak dat ze zich dik voelde, terwijl ze daarbij opvallend vaak naar mij keek.
Ik was zelf al onzeker over mijn lichaam. Zonder dat ik het doorhad, begonnen haar woorden steeds meer invloed op mij te krijgen.
Een paar jaar later waren die opmerkingen nog steeds niet uit mijn hoofd verdwenen.
Langzaam veranderde mijn eigen kijk op eten en op mezelf.
Ik begon steeds minder te eten. Niemand wist wat er zich in mijn hoofd afspeelde, want ik wilde koste wat kost voorkomen dat iemand het zou merken.
De gedachten namen mijn hele leven over.
Eten voelde als iets engs.
Mijn wereld werd steeds kleiner.
Ik raakte steeds verder verwijderd van mezelf en voelde me alsof ik los stond van mijn eigen lichaam.
Mijn hobby, die altijd mijn uitlaatklep was geweest, gaf me geen rust meer. Zelfs op school lukte het nauwelijks nog om me te concentreren.
Een docent sprak haar zorgen uit, maar ik geloofde haar niet.
In mijn hoofd was er niets aan de hand.
Na verloop van tijd begon mijn lichaam steeds duidelijker te laten merken dat het niet goed ging.
Ik verloor mijn energie.
Ik werd vaak duizelig en misselijk.
Mijn lichaam gaf signalen af dat het uitgeput was.
Toch bleef ik mezelf vertellen dat alles goed ging.
Mijn gedachten hadden mijn gevoelens volledig overschaduwd.
Ik leefde jarenlang in ontkenning.
Vier tot vijf jaar lang.
Ongeveer een jaar geleden veranderde er iets.
Ik ontmoette mijn vriendin.
Voor het eerst voelde het veilig om mezelf open te stellen.
Niet omdat ik mezelf daartoe dwong, maar omdat het vanzelf ging.
Door haar steun begon ik langzaam weer beter voor mezelf te zorgen.
Ik durfde weer meer te eten.
De negatieve stem in mijn hoofd werd zachter.
Stap voor stap kreeg ik mezelf terug.
Vandaag gaat het veel beter.
Ik heb weer een gezond gewicht en voel me beter in mijn eigen lichaam.
Soms blijft het moeilijk om mezelf volledig te accepteren, maar ik ben ontzettend trots op hoe ver ik ben gekomen.
Daarom wil ik tegen iedereen zeggen die hiermee worstelt:
Je bent zoveel meer dan je uiterlijk.
Je bent zoveel meer dan dat stemmetje in je hoofd.
En hoe onmogelijk herstel nu misschien ook voelt…
Het ís mogelijk.
Blijf geloven dat je op een dag weer vrij kunt leven. 🤍
Ceritaproject 💗 
Plaats een reactie