Ceritaproject 💗

Tag: zelfbeschadiging

  • Opgroeien met autisme, verlies en verdriet – mijn weg naar hulp

    Opgroeien met autisme, verlies en verdriet – mijn weg naar hulp

    Het voelt spannend om mijn verhaal te delen, maar ik hoop dat anderen zich erin herkennen en er steun uit halen.

    Ik ben vijftien jaar en heb al veel meegemaakt. Dit is een stukje van mijn verhaal.

    Kwetsbaarheid

    Diagnose op jonge leeftijd

    Toen ik drie jaar oud was, kreeg ik de diagnose autisme en selectief mutisme.

    Op mijn vijfde werd ik een jaar opgenomen bij Curium, omdat ik onhandelbaar was, stemmen in mijn hoofd hoorde en heel ongelukkig was. Na mijn opname kreeg ik nog veel therapie.

    Kindertijd

    Verlies en verdriet

    Toen ik elf was, begon ik me opnieuw depressief te voelen. Op mijn twaalfde overleed mijn oma, en mijn stiefvader kreeg opnieuw kanker. Deze keer was het ongeneeslijk.

    Vier maanden nadat we hoorden dat hij niet meer beter zou worden, overleed hij.

    Die periode – van zijn ziekte tot na de begrafenis – was voor mij heel traumatisch. Ik was nog zo jong en met mijn autisme was alles nog overweldigender.

    Verlies

    Worsteling met mijn gevoelens

    In die tijd werd ik suïcidaal en begon ik mezelf pijn te doen. Ik liep ook één keer weg van huis toen ik twaalf was, maar vertelde mijn ouders alleen dat ik me somber voelde.

    Nu ben ik vijftien. Dit jaar, in februari, ben ik opnieuw weggelopen. Maar toen vertelde ik mijn ouders wél alles. Samen vertelden we het ook aan mijn psycholoog.

    Wegvluchten en eenzaamheid

    Hoop en geloof

    Een tijdlang ging het iets beter. Vooral omdat ik me meer met het geloof bezighield. Dat gaf me rust en hoop. Maar de laatste tijd gaat het weer heel slecht.

    Morgen hebben mijn ouders een gesprek met hulpverlening over welke hulp ik nog meer nodig heb. Ik ben daar heel zenuwachtig voor, maar ik hoop dat het me weer vooruit helpt.

    Hoop en geloof

    Het voelt zwaar om dit te schrijven, maar ook bevrijdend. Ik wil laten zien dat je niet alleen bent, ook als je jong bent en worstelt met dingen die veel te groot voelen.

    Als jij dit leest en je herkent jezelf: praat erover. Het is eng, maar het kan je leven redden.

    Nieuwe start

    Je hoeft niet alles alleen te dragen. Deel jouw ervaring – anoniem of met naam – en help anderen zich minder alleen te voelen.

    Deel jouw verhaal

    Jouw verhaal kan iemand anders hoop geven!

  • Mijn vader koos zijn vriendin boven mij – en ik bleef achter met pijn

    Mijn vader koos zijn vriendin boven mij – en ik bleef achter met pijn

    Soms lijken de dingen die je meemaakt te groot om over te praten. Toch kan het delen van je verhaal anderen kracht geven en laten zien dat je er niet alleen voor staat. Dit is mijn persoonlijke verhaal over opgroeien in een moeilijke thuissituatie, verlies en langzaam weer leren ademen.

    Een thuissituatie vol pijn

    Mijn vader, 47 jaar oud, had al lange tijd een relatie met een veel jongere vrouw van 25. Wat er achter de deuren gebeurde, heeft diepe sporen bij mij achtergelaten. Ik hoorde hen vaak intimiteit hebben, wat voor mij traumatisch was. Ik durde uiteindelijk niet meer bij mijn vader te slapen of maar op bezoek te komen, maar soms moest ik wel. Hij is mijn vader.

    Geweld en het gevoel niet gewenst te zijn

    De situatie werd steeds onveiliger. Ik werd geslagen en er werd tegen mij geschreeuwd. Dit leidde tot zelfbeschadiging en talloze momenten waarop ik aan het opgeven dacht. Uiteindelijk koos mijn vader voor zijn vriendin en werd ik uit huis gezet. Ik voelde mij meer verraden en alleen.

    Verlaten straat

    Een ingewikkelde relatie met zijn vriendin

    De vriendin van mijn vader deed soms onaardig maar ondermijnde tegelijk de relatie met mij. Ze maakte kwetsende opmerkingen over mijn uiterlijk, stal spullen van mij en draaide situaties zo om dat ik de schuld kreeg.

    Ze kampte ook met haar eigen problemen en organiseerde zelfs een afscheidsfeestje. Ze wilde stoppen met eten en drinken om te sterven. Ondanks alles vond ik dat zo verdrietig, dat ik langsging en haar een cadeau had gegeven.

    Verborgen bedoelingen

    Leven bij mijn moeder: stap naar herstel

    Inmiddels woon ik gelukkig bij mijn moeder. De donkere gedachten zijn nog soms, maar veel minder. Toch doet het pijn dat mijn vader mij niet eens feliciteert op mijn verjaardag, terwijl zijn vriendin dat wel doet.

    Ik schaam mij soms nog steeds voor wat er is gebeurd. Maar ik weet ook dat het niet mijn schuld is. Dit is mijn verhaal. Het is pijnlijk maar ik ben er nog. En dat is een overwinning.

    Pad door het groene bos

    Als jij ook in een moeilijke thuissituatie zit: je bent niet alleen. Praten helpt. Er zijn mensen die naar je willen luisteren, hoe donker het soms voelt.

    Wil jij ook je verhaal delen?

    Je hoeft niet alles alleen te dragen. Deel jouw ervaring – anoniem of met naam – en help anderen zich minder alleen te voelen.

    Deel jouw verhaal

    Jouw verhaal kan iemand anders hoop geven!