Toen ik 4 jaar was, maakte ik iets mee op school wat ik toen nog niet begreep.
Een klasgenoot overschreed meerdere keren mijn grenzen. Omdat ik nog zo jong was, had ik geen idee dat wat er gebeurde niet normaal was.
Ik wist niet wat ik moest denken. Ik wist alleen dat ik er met niemand over sprak.
Jarenlang bleef het mijn geheim.
Omdat ik zo jong was, groeide ik op zonder echt te begrijpen wat de gevolgen waren.
Pas toen ik ouder werd, begon ik te merken dat die ervaringen invloed hadden op hoe ik naar mezelf keek, hoe ik met anderen omging en hoe ik omging met moeilijke gevoelens.
Ik voelde me vaak ouder dan mijn leeftijdsgenoten en trok veel op met oudere mensen.
Wanneer er iets heftigs gebeurde in mijn leven, zocht ik manieren om mijn gevoelens niet te hoeven voelen.
Toen snapte ik niet waarom.
Nu begrijp ik dat die gebeurtenis uit mijn jeugd daar waarschijnlijk mee te maken had.
Lange tijd heb ik niemand verteld wat er was gebeurd.
Niet mijn vrienden.
Niet mijn familie.
Niemand.
Ik droeg het helemaal alleen.
En hoewel de gebeurtenis jaren geleden plaatsvond, liep ik er nog iedere dag mee rond.
Een paar maanden geleden heb ik het eindelijk aan mijn moeder verteld.
Dat was misschien wel een van de moeilijkste dingen die ik ooit heb gedaan.
Maar het gaf me ook iets wat ik jarenlang had gemist:
steun.
Voor het eerst voelde ik dat ik het niet meer alleen hoefde te dragen.
Ik ben nog steeds bezig met verwerken.
Maar ik weet nu dat zwijgen niet de enige optie is.
En dat hulp en steun soms dichterbij zijn dan je denkt. 🤍
Ceritaproject 💗 
Plaats een reactie