⚠️ Triggerwaarschuwing: dwangmaatregelen, psychiatrische opname, trauma en herbelevingen
Gestoord.
Gevaarlijk.
Boos.
Onhandelbaar.
Dat zijn woorden die anderen gebruikten wanneer ik de controle verloor.
Maar niemand zag wat erachter zat.
Niemand zag de angst.
De paniek.
De wanhoop.
De pijn.
Ik wilde weg.
Maar ik zat achter gesloten deuren.
Soms liep de spanning zo hoog op dat ik volledig vastliep.
Mijn hoofd zat vol onrust.
Mijn lichaam stond in de overlevingsstand.
Ik kon niet meer nadenken.
Niet meer praten.
Niet meer voelen wat ik nodig had.
Alleen dat ene gevoel bleef over:
Ik moest weg.
Wanneer de situatie escaleerde, verloor ik het contact met mezelf en mijn omgeving.
Daarna volgden momenten die ik nog steeds met me meedraag.
Momenten waarin ik mij machteloos voelde.
Niet gehoord.
Niet gezien.
Niet als mens behandeld.
Ik voelde me gevangen in mijn eigen angst.
Het moeilijkste was niet eens de afzondering.
Het moeilijkste was het gevoel dat mijn emoties er niet mochten zijn.
Dat mijn angst, verdriet en paniek werden gezien als gedrag dat opgelost moest worden.
Terwijl ik juist iemand nodig had die begreep hoeveel pijn erachter zat.
Ik voelde me vaak ontzettend alleen.
Zelfs wanneer er mensen om mij heen waren.
Ook nadat de situatie voorbij was, bleef het aanwezig.
De herinneringen kwamen terug.
De angst bleef hangen.
Schaamte nam veel ruimte in.
Alsof een deel van mij daar was achtergebleven.
Sommige ervaringen verdwijnen niet wanneer de deur weer opengaat.
Sommige ervaringen blijven nog lang in je lichaam en gedachten aanwezig.
Wat ik graag wil dat mensen begrijpen, is dat achter gedrag vaak een verhaal zit.
Achter boosheid kan angst zitten.
Achter agressie kan wanhoop zitten.
Achter een crisis zit vaak iemand die niet meer weet hoe hij of zij verder moet.
Ik ben meer dan mijn moeilijkste momenten.
Meer dan mijn diagnose.
Meer dan wat er met mij gebeurd is.
En ondanks alles probeer ik iedere dag opnieuw verder te gaan. 🤍
Ceritaproject 💗 
Plaats een reactie