Ik ben 17 jaar oud en ik hou van bewegen en ondernemen.
Toen ik 4 jaar was, pleegde mijn vader zelfmoord.
Vanaf dat moment veranderde mijn leven compleet.
Een half jaar later werd ik uit huis geplaatst. Eerst ging ik naar mijn opa en oma, maar daar mocht ik niet blijven. Daarna kwam ik terecht op een woongroep.
Ik was nog maar een kind.
De jaren daarna stonden in het teken van verhuizen.
Ik werd vaak gepest, voelde veel stress en school liep niet goed.
In ongeveer vijf jaar tijd woonde ik op meer dan 30 verschillende groepen.
Steeds opnieuw moest ik wennen aan nieuwe mensen, nieuwe regels en nieuwe plekken.
Daardoor kreeg ik vaak het gevoel dat niemand echt om mij gaf.
Ik was ervan overtuigd geraakt dat er iets mis met mij was.
Later kwam ik terecht bij een pleeggezin.
Daar leerde ik voor het eerst dingen die ik nog steeds meedraag.
Ze gaven mij zelfvertrouwen en lieten mij zien dat ik meer waard was dan ik zelf dacht.
Toch moest ik na drie jaar ook daar weer weg.
Daarna volgden opnieuw verschillende groepen, waaronder gesloten jeugdzorg.
Toen ik 16 was, wist ik soms niet meer waar ik terecht kon.
Ik maakte fouten en had veel stress.
Mijn moeder kwam kort terug in mijn leven, maar dat maakte de situatie ingewikkeld.
Ook verloor ik dingen die belangrijk voor mij waren, waaronder het contact met mijn vriendin.
Opnieuw moest ik verhuizen.
Opnieuw moest ik opnieuw beginnen.
Soms voelt het nog steeds moeilijk.
Maar ondanks alles ben ik blijven doorgaan.
Ik ben nog steeds bezig om een plek te vinden waar ik echt mezelf kan zijn.
Wat ik heb geleerd?
Blijf altijd doorgaan.
Verlies nooit uit het oog wie je bent en waar je voor staat.
Ook als het leven je keer op keer uitdaagt. 🤍
Ceritaproject 💗 
Plaats een reactie