Mijn verhaal begint niet met één ingrijpende gebeurtenis.
Er was geen groot verlies, geen duidelijk keerpunt en geen moment waarop alles ineens veranderde.
Mijn depressie kwam langzaam mijn leven binnen.
Zo langzaam dat ik het zelf nauwelijks doorhad.
Aan de buitenkant leek alles goed te gaan. Ik ging naar school, werkte, behaalde goede resultaten en deed wat er van mij verwacht werd.
Maar vanbinnen voelde ik me steeds leger.
Al jong leerde ik dat je sterk moet zijn.
Dat je moet presteren, sociaal moet zijn en vooral moet laten zien dat het goed gaat.
Dus dat deed ik.
Ik lachte mee, maakte grapjes en hield mezelf groot.
Maar zodra ik alleen was, kwamen de gevoelens naar boven.
Verdriet.
Eenzaamheid.
Uitputting.
Het gevoel dat ik vastzat in een leven dat ik niet meer voelde.
Wat het extra moeilijk maakte, was dat ik dacht dat ik geen reden had om me zo te voelen.
Ik had een studie, vrienden, familie en een toekomst.
Dus waarom voelde ik me zo slecht?
Daardoor hield ik mijn gevoelens jarenlang verborgen.
Ik wilde niet zwak lijken.
Ik wilde niemand tot last zijn.
Maar hoe langer ik alles wegstopte, hoe zwaarder het werd.
Mijn mentale pijn werd zo groot dat ik ongezonde manieren zocht om ermee om te gaan.
Ook verloor ik soms de hoop dat het ooit beter zou worden.
Pas tijdens mijn studie begon ik meer inzicht te krijgen in mezelf.
Voor het eerst besefte ik dat ik niet alles alleen hoefde te dragen.
Ik vertelde mijn verhaal aan een docent, die mij hielp de stap naar de huisarts te zetten.
Daarna volgde hulp.
Niet altijd makkelijk.
Niet altijd prettig.
Maar wel nodig.
Ik leerde langzaam vertrouwen op hulpverleners en ontdekte dat ik niet alleen was.
Achteraf had ik onderschat hoeveel impact een depressie kan hebben.
Studeren, werken en functioneren terwijl je mentaal worstelt, vraagt ontzettend veel energie.
Toch ben ik trots dat ik ben doorgegaan.
Mijn studie gaf mij iets om aan vast te houden.
Een toekomst om naartoe te werken.
Ik ben niet volledig hersteld.
En misschien zal ik altijd aandacht moeten blijven besteden aan mijn mentale gezondheid.
Maar ik heb geleerd dat hulp vragen geen zwakte is.
Dat je niet altijd sterk hoeft te zijn.
En dat je niet alleen bent.
Vandaag de dag probeer ik beter voor mezelf te zorgen.
Ik neem rust wanneer dat nodig is.
Ik geef mijn mentale gezondheid prioriteit.
En voor nu is dat genoeg. 🤍
Ceritaproject 💗 
Plaats een reactie