Van buitenaf leek mijn jeugd perfect.
Ik groeide op in een gezin waarin alles er goed uitzag. Er waren geen grote zorgen zichtbaar voor de buitenwereld en ik had veel dingen die andere kinderen ook graag wilden hebben.
Toch voelde ik me vanbinnen vaak alleen.
Ik had het gevoel dat er weinig ruimte was voor mijn eigen gevoelens en behoeften. Daardoor leerde ik al jong om mezelf aan te passen en vooral bezig te zijn met wat anderen van mij verwachtten.
Op school voelde ik me vaak onzeker.
Ik vergeleek mezelf voortdurend met anderen. Niet alleen op het gebied van uiterlijk, maar ook op schoolprestaties en vriendschappen.
Ik wilde erbij horen.
Ik wilde goed genoeg zijn.
Maar hoe harder ik mijn best deed, hoe meer ik het gevoel kreeg dat ik tekortschiet.
Vriendschappen die veel voor mij betekenden liepen stuk en dat raakte me diep.
In mijn tienerjaren werd het steeds moeilijker.
Ik kreeg te maken met buitensluiting, pesten en het gevoel dat ik nergens echt bij hoorde.
Langzaam begon mijn mentale gezondheid achteruit te gaan.
Ik kreeg paniekaanvallen, voelde me steeds somberder en trok me steeds verder terug.
Op sommige momenten voelde de pijn zo groot dat ik niet meer wist hoe ik ermee om moest gaan.
Ook mijn relatie met eten veranderde.
Ik werd steeds strenger voor mezelf en mijn zelfbeeld werd steeds negatiever.
Daarnaast maakte ik ervaringen mee waarbij mijn grenzen niet altijd werden gerespecteerd.
Die gebeurtenissen zorgden ervoor dat ik me nog onveiliger voelde en steeds meer worstelde met mezelf.
Uiteindelijk kwam ik in behandeling terecht.
Dat was spannend, maar ook noodzakelijk.
Langzaam begon ik te leren waar mijn angsten vandaan kwamen en hoe ik beter voor mezelf kon zorgen.
Het herstel ging niet in één rechte lijn.
Soms ging het beter.
Soms viel ik weer terug.
Maar stap voor stap leerde ik dat hulp vragen geen zwakte is.
Vandaag de dag ben ik nog steeds bezig met herstellen.
Ik ben er nog niet.
Sommige dingen blijven moeilijk en ik krijg nog steeds hulp.
Maar ik ben blijven vechten.
En misschien is dat wel het belangrijkste wat ik heb geleerd:
Dat je niet perfect hoeft te zijn om waardevol te zijn.
En dat herstel niet betekent dat alles voorbij is, maar dat je blijft kiezen voor jezelf, ook op moeilijke dagen. 🤍
Ceritaproject 💗 
Plaats een reactie