Ik ben opgegroeid met een emotioneel afwezige vader en een emotioneel instabiele moeder.
Daardoor was er weinig ruimte voor mijn gevoelens en behoeften. Ik leerde al jong dat mijn emoties er niet echt mochten zijn.
Toen ik 10 jaar was, gingen mijn ouders scheiden. Kort daarna ging mijn vader samenwonen met mijn stiefmoeder. Door haar gedrag voelde ik mij daar ook niet meer veilig en welkom.
Langzaam leerde ik om alles wat ik voelde weg te stoppen.
Dat hield ik bijna 20 jaar vol.
Tot ik merkte dat het niet langer werkte.
Ik liep vast en besloot in therapie te gaan. Daarnaast ben ik zelf actief aan de slag gegaan om mij beter te voelen en oude patronen te doorbreken.
Toen ik mijn gevoelens eindelijk begon toe te laten, kwam alles er tegelijk uit.
Alsof jaren aan emoties ineens naar boven kwamen.
Nog steeds vind ik het soms lastig.
Ik weet niet altijd waar mijn grenzen liggen en wat ik precies nodig heb. Maar stap voor stap leer ik beter luisteren naar mezelf.
Ik leer mijn gevoelens toe te laten, mijn grenzen te bewaken en los te komen van wat ik vroeger heb meegemaakt.
Wat ik anderen wil meegeven is:
Hoe moeilijk je jeugd of trauma ook is geweest, herstel is mogelijk.
Misschien niet in grote stappen.
Maar met kleine stapjes, vallen en opstaan, kom je steeds een stukje verder. 🤍
Ceritaproject 💗 
Plaats een reactie