Ik ben 21 jaar.
En soms voelt het alsof ik ergens onderweg een deel van mezelf ben kwijtgeraakt.
Wat een raar stuk van je leven is dit eigenlijk.
Toen ik jonger was, kon ik niet wachten om volwassen te worden. Ik dacht dat alles beter zou zijn zodra ik die leeftijd had bereikt.
Maar nu ik hier ben, voelt het helemaal niet zoals ik had verwacht.
Ik heb een fijne jeugd gehad. Ik kwam niets tekort.
Tenminste, bijna niets.
Tijd.
Tijd om mezelf echt te leren kennen.
Wie ben ik eigenlijk?
Wat vind ik leuk?
Wat wil ik met mijn leven?
Voor mij voelt het alsof ik nog steeds vastzit in 2020.
De 15-jarige versie van mezelf was volop bezig zichzelf te ontdekken.
Maar ergens in die periode ben ik mezelf kwijtgeraakt.
Sindsdien is er bijna geen dag voorbijgegaan zonder vragen.
Vragen over wie ik ben.
Over hoe ik eruitzie.
Over hoe ik praat.
Over hoe andere mensen mij zien.
Corona zorgde ervoor dat we fysiek geïsoleerd raakten.
Maar ik sloot mezelf ook mentaal af van de wereld.
Ik begon aan alles te twijfelen.
Aan mijn uiterlijk.
Mijn gedrag.
Mijn persoonlijkheid.
Zelfs aan de kleinste dingen.
Die onzekerheid groeide uit tot iets groters.
Ik verloor het vertrouwen in mezelf.
Hoe vaker mensen zeiden dat ik een goed persoon was, hoe minder ik het geloofde.
Ik zette mezelf altijd op de laatste plaats.
Alsof iedereen belangrijker was dan ik.
In die periode ben ik niet goed voor mezelf geweest.
Zowel mentaal als fysiek heb ik mezelf veel pijn gedaan.
Als ik terugkijk, voel ik verdriet om hoe streng ik voor mezelf was.
Maar ook begrip.
Want ik deed wat ik kon met de kennis en emoties die ik toen had.
Vandaag sta ik stabieler in het leven.
De haat naar mezelf is minder geworden.
Maar de angst is gebleven.
De angst om ooit weer terug te vallen in die donkere periode.
Ik denk nog steeds veel na.
Misschien zelfs te veel.
Maar tegenwoordig kijk ik ook vooruit.
Ik ben op zoek naar het meisje dat ik in 2020 ben kwijtgeraakt.
Niet om precies dezelfde persoon terug te vinden.
Maar om opnieuw te ontdekken wie ik ben geworden.
Na alle tranen, paniekaanvallen en onzekerheden is het tijd om verder te groeien.
En ondanks alles ben ik dankbaar.
Dankbaar voor de mensen om mij heen.
Dankbaar voor hoe ver ik ben gekomen.
En dankbaar dat het vandaag beter gaat dan toen. 🤍
Ceritaproject 💗 
Plaats een reactie