⚠️ Triggerwaarschuwing: chronische klachten, studievertraging en mentale belasting
Hoi,
Ik ben derdejaars student hbo-verpleegkunde.
Werken in de zorg is altijd mijn droom geweest.
Ik had een leuke klas, genoot van mijn opleiding en werkte daarnaast in de ouderenzorg. Ook sportte ik veel en bracht ik graag tijd door met vriendinnen.
Mijn leven voelde goed.
Totdat mijn lichaam ineens iets anders besloot.
Het begon met lichamelijke klachten.
Duizeligheid.
Extreme vermoeidheid.
Hoofdpijn.
Misselijkheid.
In het begin probeerde ik het te negeren.
Ik wilde mezelf niet aanstellen en dacht dat het vanzelf wel over zou gaan.
Maar de klachten werden steeds erger.
Op een gegeven moment werd wakker worden al een uitdaging.
Er volgden onderzoeken.
Veel onderzoeken.
Maar telkens kwam dezelfde boodschap terug:
“Je lichaam ziet er gezond uit.”
Dat zou geruststellend moeten voelen.
Maar voor mij voelde het vooral frustrerend.
Want als alles goed was, waarom voelde ik me dan zo ziek?
Steeds vaker kreeg ik te horen dat het misschien stress was of dat ik te veel aan mijn hoofd had.
Maar dat voelde niet als het antwoord.
Ik wilde juist graag naar school.
Ik wilde stage lopen.
Ik wilde werken.
Mijn motivatie was er nog steeds.
Alleen mijn lichaam werkte niet meer mee.
Nu, een jaar later, heb ik nog steeds geen duidelijke diagnose.
Er wordt gedacht aan long covid, maar zekerheid is er niet.
Inmiddels heb ik mijn sport moeten opzeggen.
Ik zit in de ziektewet voor mijn werk.
En ik heb studievertraging opgelopen.
Terwijl mijn leeftijdsgenoten genieten van hun studentenleven, voelt het soms alsof mijn leven stilstaat.
Het lastige aan onzichtbare klachten is dat mensen ze niet zien.
Als je mij tegenkomt, zie je waarschijnlijk iemand die lacht.
Iemand die vrolijk overkomt.
Maar je ziet niet hoe ik na een schooldag dagenlang moet herstellen.
Je ziet niet hoeveel energie simpele dingen kosten.
En je ziet niet de onzekerheid die daarbij komt kijken.
Soms mis ik de vanzelfsprekendheid van vroeger.
Gewoon kunnen sporten.
Spontaan iets leuks doen.
Werken zonder daarna uitgeput te zijn.
Toch probeer ik elke dag het beste te maken van de situatie.
En daar ben ik trots op.
Want ondanks alles blijf ik zoeken naar oplossingen.
Ik blijf hopen op antwoorden.
En ik blijf vechten voor de toekomst waar ik nog steeds van droom.
Misschien ziet niet iedereen hoe hard die strijd is.
Maar ik zie het wel.
En daar mag ik trots op zijn. 🤍
Ceritaproject 💗 
Plaats een reactie