Ik dacht dat ik haar moest redden

⚠️ Triggerwaarschuwing: mentale gezondheid, eenzaamheid, zelfbeschadiging en schuldgevoelens

Hoi,

Toen ik in de brugklas zat, had ik het behoorlijk moeilijk.

Op de basisschool stond ik bekend als het drukke kind. Ik wilde dat veranderen. Ik wilde laten zien dat ik wél mijn best kon doen en ik wilde mijn moeder trots maken.

Dus ik veranderde.

Ik werd rustiger in de les.

Ik viel minder op.

Mijn cijfers gingen omhoog.

Maar terwijl mijn schoolprestaties verbeterden, voelde ik me steeds eenzamer.

Thuis was het al ingewikkeld.

Als jonge mantelzorger had ik veel verantwoordelijkheden en zorgen.

Op school voelde ik me vaak alsof ik er niet echt bij hoorde.

Ik had weinig mensen om mee te praten en voelde me vaak alleen.

Totdat ik een beste vriendin kreeg.

Voor het eerst voelde ik me begrepen.

Mijn vriendin had het zelf ook zwaar.

Ze worstelde met dingen die ik moeilijk kon begrijpen, maar ik wilde er altijd voor haar zijn.

Ik probeerde te luisteren, te helpen en haar te steunen waar ik kon.

Langzaam werd zorgen voor haar een belangrijk deel van mijn leven.

Ik voelde me verantwoordelijk voor haar welzijn.

Alsof het mijn taak was om haar overeind te houden.

Na verloop van tijd veranderde er veel.

Door omstandigheden ging mijn vriendin naar een andere school.

Het contact werd minder.

Totdat ik maanden later onverwacht weer iets van haar hoorde.

Alleen niet op de manier die ik had gehoopt.

Ze vertelde mij dat ze vond dat ik haar had laten vallen.

Dat ik haar niet genoeg had geholpen.

Dat haar problemen mede mijn schuld waren.

Die woorden kwamen hard binnen.

Ik had altijd geprobeerd het juiste te doen.

Toch bleef ik achter met een enorm schuldgevoel.

Alsof ik iets had moeten voorkomen.

Alsof ik meer had moeten doen.

Jaren later draag ik dat gevoel soms nog steeds met me mee.

Niet omdat ik precies weet waarvoor ik me schuldig voel, maar omdat sommige woorden zich diep vastzetten.

Inmiddels begrijp ik steeds beter dat je niet verantwoordelijk bent voor het redden van iemand anders.

Je kunt er voor iemand zijn.

Je kunt luisteren.

Je kunt helpen.

Maar je kunt niet alle pijn van een ander wegnemen.

Wat ik toen deed, deed ik vanuit vriendschap en vanuit zorg.

En soms moet je jezelf eraan herinneren dat dat genoeg was.

Ook als een deel van jou dat nog steeds moeilijk vindt om te geloven. 🤍