⚠️ Triggerwaarschuwing: seksueel misbruik, trauma, eetstoornis, zelfbeschadiging, suïcidale gedachten en psychiatrische hulpverlening
Hoi,
Ik ben 18 jaar.
Mijn verhaal begint toen ik nog een kind was.
Van mijn achtste tot mijn dertiende maakte ik dingen mee die geen enkel kind zou moeten meemaken. Iemand die dicht bij mij stond overschreed jarenlang mijn grenzen. In het begin begreep ik niet dat wat er gebeurde niet normaal was.
Pas toen ik ouder werd, begon ik te beseffen dat het niet oké was.
Toen ik ontdekte dat mijn zus soortgelijke ervaringen had gehad, besloten we samen dat we dit niet langer geheim konden houden.
Samen met onze oudste zus vertelden we het uiteindelijk aan onze moeder.
Dat was ontzettend spannend, maar ook een belangrijk keerpunt.
Vanaf dat moment stopte de situatie.
Ik was toen 13 jaar.
Kort daarna begon ik gesprekken met een psycholoog.
In diezelfde periode verloor ik ook mijn oma aan kanker.
Door corona had ik haar lange tijd niet kunnen zien.
Het deed veel pijn dat ik geen echt afscheid meer van haar had kunnen nemen.
Dat verlies draag ik nog steeds met me mee.
Ondanks alles probeerde ik verder te gaan.
Sommige schooljaren gingen goed en vond ik fijne vrienden.
Maar de gevolgen van wat ik had meegemaakt bleven aanwezig.
Ik worstelde met verdriet, angst en herinneringen die steeds terugkwamen.
Op school kreeg ik ook te maken met pesten vanwege zichtbare littekens.
Dat maakte het nog moeilijker.
Toen ik lichamelijke klachten kreeg waardoor ik lange tijd niet meer kon sporten of normaal kon bewegen, verloor ik opnieuw iets wat belangrijk voor mij was.
Ik begon steeds meer controle te zoeken in eten.
Wat begon als opletten op voeding groeide uiteindelijk uit tot een eetstoornis.
Mijn wereld werd steeds kleiner.
Langzaam verloor ik mezelf.
De jaren daarna stonden in het teken van overleven.
Ik kreeg te maken met ernstige mentale problemen, opnames en intensieve hulpverlening.
Soms voelde het alsof ik alleen nog maar bezig was met de volgende dag halen.
Er waren momenten waarop ik niet meer wist hoe ik verder moest.
Toch bleef ergens een klein stukje van mij hopen dat het ooit beter zou worden.
Vandaag de dag ben ik nog steeds niet waar ik wil zijn.
Ik heb nog steeds last van mijn trauma’s en worstel nog altijd met mijn eetstoornis.
Maar ik ben er nog.
En dat is iets waar ik trots op ben.
Als ik iets wil meegeven aan anderen, dan is het dit:
Je hoeft niet alles alleen te dragen.
Praat erover.
Zoek hulp.
En blijf hopen, ook als je dat op sommige dagen zelf bijna niet meer kunt.
Want hoe onmogelijk het soms ook lijkt, herstel begint vaak met één kleine stap. 🤍
Ceritaproject 💗 
Plaats een reactie