⚠️ Triggerwaarschuwing: ziekte van een ouder, verlies, depressie, zelfbeschadiging en mentale gezondheid
Hoi,
Je mag mij Elise noemen.
Ik ben 20 jaar oud.
Mijn verhaal begon toen ik acht jaar oud was. Op die leeftijd kreeg mijn vader de diagnose ALS.
Als kind begrijp je niet volledig wat zo’n diagnose betekent. Je weet alleen dat er iets verandert. Dat dingen anders worden.
En dat gebeurde ook.
Na ongeveer twee jaar werd mijn vader bedlegerig.
Omdat mijn moeder kampte met een alcoholprobleem, nam ik als kind steeds meer zorgtaken op mij.
Ik hielp mee waar ik kon.
Hoewel het mij ergens voldoening gaf om voor mijn vader te zorgen, bracht het ook veel stress met zich mee.
Ik was nog maar een kind, maar voelde me vaak verantwoordelijk voor dingen die eigenlijk niet op mijn schouders hoorden te liggen.
Toen ik twaalf was, overleed mijn vader.
Vanaf dat moment veranderde er veel.
Ik belandde in een diepe depressie en verloor langzaam het gevoel dat het leven nog ergens naartoe ging.
Het verdriet om mijn vader, de thuissituatie en alles wat ik had meegemaakt begonnen zich op te stapelen.
Ik voelde me vaak alleen.
En vooral ontzettend moe van alles.
Naast het verlies van mijn vader droeg ik ook de gevolgen mee van jarenlange spanningen thuis.
De ruzies, de zorgen en het gevoel dat ik altijd sterk moest zijn.
Ik begon steeds harder tegen mezelf te vechten.
Ik had een hekel aan mezelf en zag vaak geen uitweg meer.
Het waren moeilijke jaren waarin ik vooral probeerde te overleven.
Nu ben ik twintig.
Ik woon inmiddels twee jaar zelfstandig.
Dat heeft mij rust gegeven.
Niet alles is opgelost, maar ik voel dat ik langzaam weer vooruit kijk.
Ik studeer.
Ik woon op mezelf.
Ik bouw aan mijn toekomst.
En voor het eerst in lange tijd voelt het alsof ik weer iets meer leef in plaats van alleen overleef.
Toch blijft het gemis van mijn vader aanwezig.
Soms meer dan andere dagen.
Hij was degene die mij begreep.
Degene bij wie ik altijd terecht kon.
En soms doet het pijn dat ik hem niet meer kan vertellen hoe het nu met mij gaat.
Hoeveel ik heb overleefd.
Hoe hard ik gevochten heb.
En hoeveel ik hem nog steeds mis.
In de jaren na zijn overlijden verloor ik niet alleen mensen door de dood, maar ook door teleurstellingen.
Sommige mensen bleven niet.
Sommige mensen kozen ervoor weg te gaan.
Dat deed pijn.
Maar ik leer steeds meer dat niet iedereen bedoeld is om voor altijd te blijven.
En dat zegt niet altijd iets over jouw waarde.
Het leven is niet eerlijk.
Sommige mensen dragen een zwaardere rugzak dan anderen.
Maar ondanks alles sta ik hier nog steeds.
Ik leef.
Ik leer.
Ik groei.
En ik hoop dat alles wat ik heb meegemaakt mij uiteindelijk sterker maakt. 🤍
Ceritaproject 💗 
Plaats een reactie