⚠️ Triggerwaarschuwing: criminaliteit, verslaving, detentie, trauma en mentale gezondheid
Hoi,
Ik ben 22 jaar.
Als je mij nu zou zien, zou je waarschijnlijk niet meteen denken dat ik jarenlang vastzat in criminaliteit, verslaving en zelfdestructief gedrag.
Maar dat was jarenlang mijn werkelijkheid.
Mijn verhaal begint eigenlijk al veel eerder.
Toen ik zeven jaar oud was, gingen mijn ouders scheiden. Vanaf dat moment zag ik mijn vader nog maar weinig. Als kind begreep ik niet goed wat dat met mij deed, maar achteraf zie ik hoeveel invloed die periode op mijn leven heeft gehad.
De pijn, het gemis en de dingen die ik als kind had meegemaakt, droeg ik jarenlang met me mee.
Vanaf mijn dertiende raakte ik steeds verder betrokken bij criminaliteit en drugs.
Wat begon als een manier om te ontsnappen aan gevoelens, groeide langzaam uit tot een levensstijl.
Ik probeerde mezelf te verdoven.
Met drugs.
Met alcohol.
Met feesten.
Met geld.
Alles om maar niet te hoeven voelen wat er vanbinnen speelde.
Maar hoe harder ik probeerde te vluchten, hoe verder ik mezelf verloor.
Die keuzes hadden gevolgen.
In totaal heb ik bijna twee jaar in detentie gezeten.
Een deel daarvan bracht ik door in de gevangenis en een deel onder elektronisch toezicht.
In die periode verloor ik veel.
Vrijheid.
Vertrouwen.
Rust.
En soms ook bijna mezelf.
Tijdens die jaren maakte ik dingen mee die diepe sporen hebben achtergelaten.
Ik leefde lange tijd in angst, stress en overlevingsmodus.
Er waren momenten waarop ik dacht dat er geen toekomst meer voor mij was.
Momenten waarop ik niet meer wist hoe ik verder moest.
Momenten waarop alles uitzichtloos leek.
Maar juist in die donkerste periode gebeurde iets wat ik nooit had verwacht.
Ik begon mezelf terug te vinden.
Op 19 juni 2025 kwam ik vrij onder enkelband.
Dat werd het begin van een nieuw hoofdstuk.
Ik besloot mijn leven volledig om te gooien.
Ik stopte met drugs.
Ik stopte met alcohol.
Ik stopte met roken.
Ik begon dagelijks te sporten en gezonder te leven.
Ik verloor gewicht, kreeg meer energie en begon opnieuw na te denken over wie ik wilde zijn.
Ook vond ik steun in mijn geloof.
Dat gaf mij rust, structuur en richting.
Een van de belangrijkste dingen die ik heb geleerd, is hoe waardevol familie kan zijn.
Ik kook tegenwoordig iedere dag voor mijn ouders.
Niet omdat het moet.
Maar omdat ik dankbaar ben.
Dankbaar dat ze er ondanks alles nog steeds voor mij zijn.
Dankbaar dat ze me niet hebben opgegeven toen ik mezelf bijna had opgegeven.
Vandaag draag ik weer een enkelband.
Maar voor het eerst in lange tijd voelt dat niet als een straf.
Het voelt als een herinnering aan hoe ver ik ben gekomen.
Ik werk iedere dag aan herstel.
Aan een eerlijk leven.
Aan een toekomst waar ik trots op kan zijn.
Als ik iets wil meegeven aan anderen, dan is het dit:
Hoe diep je ook gevallen bent.
Hoeveel fouten je ook hebt gemaakt.
Hoe uitzichtloos het ook voelt.
Het is nooit te laat om opnieuw te beginnen.
Nooit. 🤍
Ceritaproject 💗 
Plaats een reactie