⚠️ Triggerwaarschuwing: pesten, eenzaamheid, paniekaanvallen en mentale gezondheid
Hoi,
Dit is mijn verhaal.
Als kind was ik erg stil. Ik durfde niet goed met andere kinderen te praten en vond het moeilijk om contact te maken.
Al vroeg op de basisschool werd ik gepest. In groep 1, 2 en 3 kreeg ik regelmatig het gevoel dat ik er niet bij hoorde. Door die ervaringen werd mijn zelfvertrouwen steeds kleiner.
Ik begon te geloven dat er iets mis was met mij.
In het begin had ik nog een vriendin.
Maar zij ging naar een andere school.
Daarna bleef er nog één vriendin over.
Op een dag vertelde ze ineens dat ze geen vrienden meer met mij wilde zijn. Ze noemde me stom en irritant.
Dat deed ontzettend veel pijn.
Ik voelde me afgewezen en alleen.
Alsof ik niemand meer had.
Een paar maanden later spraken we weer af.
Tijdens een spel kreeg zij een opdracht waarbij ze moest zeggen dat we geen vrienden meer waren en niet meer met elkaar mochten omgaan.
Toen ik dat hoorde, brak er iets in mij.
Ik wist niet hoe ik met die pijn moest omgaan.
Het enige wat ik voelde was verdriet, boosheid en teleurstelling.
Maar achteraf maakte die situatie mij vooral nog onzekerder.
Vanaf dat moment durfde ik bijna niemand meer te vertrouwen.
In groep 4 en 5 zat ik nog steeds tussen dezelfde kinderen.
Ik hield afstand.
Niet omdat ik geen vrienden wilde.
Maar omdat ik bang was opnieuw gekwetst te worden.
Bang dat mensen mij weer zouden verlaten.
Pas aan het einde van groep 8 durfde ik voorzichtig weer iemand toe te laten.
Voor het eerst in lange tijd voelde ik me echt begrepen.
Dat gaf hoop.
Ook op de middelbare school bleef het lastig.
Nieuwe contacten maken vond ik spannend.
Ik maakte me voortdurend zorgen over wat anderen van mij dachten.
Ik voelde me vaak anders dan de rest.
Ik kreeg gesprekken met schoolmaatschappelijk werk en kinderpsychologen.
Dat hielp een beetje, maar ik bleef worstelen met paniekaanvallen.
Soms had ik er meerdere op één dag.
Dat kostte ontzettend veel energie.
Gelukkig gebeurden er ook mooie dingen.
Ik maakte vrienden.
Mensen die mij accepteerden zoals ik was.
Mensen bij wie ik mezelf kon zijn.
Daar ben ik nog steeds trots op.
Langzaam begon ik te merken dat niet iedereen mij zou verlaten.
Dat niet iedereen mij pijn wilde doen.
Vandaag gaat het beter dan vroeger.
Ik heb nog steeds moeilijke momenten.
Maar ik heb ook mensen om me heen die mij begrijpen en steunen.
Voor het eerst in lange tijd voel ik me niet meer alleen.
En misschien is dat wel het belangrijkste wat ik heb geleerd:
Hoe vaak je ook gekwetst bent geweest, er zijn altijd mensen die je zullen accepteren zoals je bent.
Soms duurt het alleen even voordat je ze vindt. 🤍
Ceritaproject 💗 
Plaats een reactie