⚠️ Triggerwaarschuwing: medische trauma’s, chronische ziekte en mentale gezondheid
Hoi,
Mijn verhaal gaat over fysieke gezondheid, maar ook over hoe moeilijk het kan zijn om serieus genomen te worden.
In januari 2024 begon ik steeds meer last te krijgen van mijn onderbuik.
In het begin dacht ik dat het vanzelf over zou gaan.
Maar de pijn werd steeds erger.
Ik bezocht verschillende artsen, maar kreeg telkens dezelfde boodschap:
“Het zal wel stress zijn.”
“Probeer er doorheen te bijten.”
“Maak je niet zo druk.”
Na een tijdje begon ik dat zelf ook te geloven.
Misschien stelde ik me inderdaad aan.
Misschien zat het tussen mijn oren.
Maar de pijn bleef.
Sterker nog, de pijn werd zo heftig dat ik ervan begon flauw te vallen.
Ik kwam terecht op de spoedeisende hulp.
Er werden onderzoeken gedaan, maar echte antwoorden bleven uit.
Toch voelde ik diep vanbinnen dat er iets niet klopte.
Dus bleef ik aandringen.
Ik wilde weten wat er aan de hand was.
Na meerdere onderzoeken werd er uiteindelijk iets gevonden.
Tijdens een echo werden afwijkingen gezien.
Toch werd er opnieuw weinig mee gedaan.
Ik kreeg het gevoel dat mijn klachten niet serieus werden genomen.
Alsof een diagnose op papier belangrijker was dan wat mijn lichaam duidelijk probeerde te vertellen.
Dat maakte me onzeker.
Ik durfde zelfs te twijfelen aan mezelf.
Maandenlang liep ik door met pijn.
Ik vroeg minder hulp.
Ik probeerde mezelf ervan te overtuigen dat het wel mee zou vallen.
Tot mijn lichaam niet meer verder kon.
Ik kon niet meer normaal functioneren.
De pijn nam alles over.
Niet veel later bleek hoe ernstig de situatie daadwerkelijk was.
Ik kwam terecht bij een andere specialist.
Binnen enkele dagen volgde een operatie.
Er werd een groot gezwel ontdekt dat ernstige schade had kunnen veroorzaken als er nog langer was gewacht.
Op dat moment voelde ik vooral één ding:
Ik wist dat er iets mis was geweest.
Mijn lichaam had al die tijd gelijk gehad.
Ondertussen zijn we maanden verder.
Er zijn meerdere behandelingen gevolgd en inmiddels is duidelijk dat ik leef met een chronische aandoening.
Dat betekent dagelijkse pijn.
Regelmatige controles.
Aanpassen van plannen.
En leren leven met iets wat niet zomaar verdwijnt.
Sommige littekens zijn zichtbaar.
Andere niet.
Gelukkig sta ik er niet alleen voor.
Mijn vrienden, collega’s en mensen om mij heen geven mij veel steun.
Zij herinneren mij eraan dat ik mijn grenzen serieus mag nemen.
Dat ik niet hoef te bewijzen dat ik pijn heb.
En dat ik niet zwak ben omdat ik hulp nodig heb.
Wat ik anderen wil meegeven?
Als jij voelt dat er iets niet klopt, blijf luisteren naar jezelf.
Blijf vragen stellen.
Blijf zoeken naar antwoorden.
En zoek mensen die naast je willen staan tijdens dat proces.
Want iedereen verdient het om serieus genomen te worden.
Zowel mentaal als lichamelijk. 🤍
Ceritaproject 💗 
Plaats een reactie