⚠️ Triggerwaarschuwing: depressie, eetstoornis, opname, zelfbeschadiging en mentale gezondheid
Hoi,
Ik ben een meisje van 21 jaar.
Mijn verhaal begon niet op mijn 21e, maar al veel eerder.
Toen ik 10 jaar was kwam ik voor het eerst in aanraking met hulpverlening. Ik had moeite met emoties en had ondersteuning nodig.
Ik wist toen nog niet dat dit het begin zou zijn van een jarenlang traject door de geestelijke gezondheidszorg.
Tussen mijn 12e en 15e veranderde thuis alles.
Mijn ouders kwamen terecht in een heftige scheiding.
Mijn zusje en ik leefden voortdurend in spanning.
We sliepen slecht, maakten ons zorgen en probeerden de rust te bewaren wanneer conflicten uit de hand liepen.
Terwijl alles thuis uit elkaar viel, deed ik op school alsof het goed ging.
Ik werkte hard.
Ik wilde dat mensen trots op me waren.
Ik wilde niet dat iemand zag hoeveel pijn ik had.
Langzaam werd die pijn steeds groter.
Ik voelde me verdrietig, uitgeput en verloren.
Ik wist niet meer hoe ik verder moest.
De hulp die ik kreeg leek niet aan te sluiten bij wat ik nodig had.
Ik werd doorgestuurd van plek naar plek.
Steeds opnieuw moest ik mijn verhaal vertellen.
Steeds opnieuw hoopte ik dat iemand zou begrijpen wat er echt aan de hand was.
In de jaren daarna volgden verschillende behandelingen en opnames.
Ik voelde me vaak niet gehoord.
Soms leek het alsof mensen vooral zagen hoe ingewikkeld mijn situatie was, in plaats van wie ik als persoon was.
Ik verloor steeds meer vertrouwen dat het ooit beter zou worden.
Pas later kwam er een belangrijke ontdekking.
Er werd onderzoek gedaan en ik kreeg de diagnose autisme.
Voor het eerst vielen er puzzelstukjes op hun plek.
Dingen waar ik jarenlang tegenaan liep kregen eindelijk een verklaring.
Dat veranderde niet alles, maar het gaf wel begrip.
En begrip kan soms het begin van herstel zijn.
In dezelfde periode kreeg ik ook te maken met een ernstige eetstoornis.
Ik kwam terecht in verschillende behandeltrajecten.
Sommige hielpen een beetje.
Andere voelden alsof er vooral naar de symptomen werd gekeken en niet naar de oorzaak.
Ik had behoefte aan iemand die verder keek dan alleen wat zichtbaar was.
Uiteindelijk kwam ik terecht op een plek die alles veranderde.
Via een project kreeg ik de kans om mee te draaien in een restaurant waar mensen werken die zijn uitgevallen op school of werk.
Voor het eerst in lange tijd voelde ik me ergens onderdeel van.
Ik kreeg vertrouwen.
Verantwoordelijkheid.
Positieve ervaringen.
Ik ontdekte opnieuw dat ik meer was dan mijn diagnoses en mijn verleden.
Nu ben ik 21 jaar.
Mijn verhaal is niet perfect afgelopen.
Ik heb nog steeds moeilijke dagen.
Maar ik leef.
Ik sta steviger in mijn schoenen.
En tegenwoordig zet ik mijn ervaringen in om anderen te helpen.
Ik ben ervaringsdeskundige geworden.
Omdat ik weet hoe belangrijk het is dat iemand naast je blijft staan wanneer jij het zelf niet meer ziet.
Aan iedereen die zich nu hopeloos voelt:
Blijf volhouden.
Ook als je denkt dat er niets meer over is.
Soms zit hoop verstopt in het kleinste stukje energie dat je nog hebt.
En soms is dat genoeg om de volgende stap te zetten.
Je bent niet je diagnose.
Je bent niet je verleden.
En je bent nooit te complex om hulp te verdienen. 🤍
Ceritaproject 💗 
Plaats een reactie