⚠️ Triggerwaarschuwing: verslaving, uithuisplaatsing, geweld, jeugdzorg en trauma
Hoi,
Ik ben 23 jaar oud.
Mijn verhaal begon al toen ik nog een baby was.
Toen ik twee maanden oud was, kwam ik terecht bij een pleeggezin omdat mijn biologische moeder kampte met ernstige problemen en niet voor mij kon zorgen.
Bij mijn pleegouders voelde ik me veilig.
Daar kreeg ik rust, structuur en zorg.
Toen ik zeven jaar oud was, moest ik terug naar mijn biologische moeder.
Ze was een tijd stabiel geweest en daarom werd besloten dat ik weer bij haar kon wonen.
Maar niet lang daarna ging het opnieuw mis.
De situatie thuis werd steeds onveiliger.
Er waren dagen waarop er nauwelijks eten was.
Er waren momenten waarop angst een vast onderdeel van mijn leven werd.
Ik leerde al jong wat overleven betekende.
Mijn vader kende ik niet.
Ik wist niet wie hij was.
Daar werd nooit eerlijk over gesproken.
Ik voelde me vaak alleen en verward.
Ik miste antwoorden op vragen die ieder kind eigenlijk zou moeten kunnen stellen.
Toen ik tien jaar oud was, veranderde alles opnieuw.
Er stonden ineens meerdere hulpverleners en agenten voor de deur.
Binnen korte tijd moest ik mijn spullen pakken.
Ik wist niet precies wat er gebeurde, alleen dat ik weer weg moest.
Ik keerde terug naar mijn pleegouders.
Opnieuw beginnen.
Opnieuw aanpassen.
Opnieuw overleven.
Later kwam ik terecht binnen de jeugdzorg.
Wat tijdelijk zou zijn, werd uiteindelijk veel langer.
In de jaren daarna verhuisde ik van plek naar plek.
Steeds opnieuw wennen.
Steeds opnieuw afscheid nemen.
Steeds opnieuw proberen ergens thuis te zijn.
Vaak kreeg ik het gevoel dat niemand echt wist hoe ze mij konden helpen.
Toen ik zestien was, ontmoette ik eindelijk mijn vader.
Iemand over wie ik jarenlang vragen had gehad.
Maar antwoorden krijgen maakte niet automatisch alles beter.
De pijn van alles wat daarvoor was gebeurd bleef aanwezig.
Ik zocht manieren om die gevoelens niet te hoeven voelen.
Manieren die mij uiteindelijk verder van mezelf verwijderden.
Vandaag ben ik 23 jaar oud.
Mijn verleden draag ik nog steeds met me mee.
Maar er is ook iets waar ik trots op ben.
Ik ben inmiddels 15 dagen clean.
Voor veel mensen lijkt dat misschien een klein getal.
Voor mij betekent het hoop.
Het betekent dat ik opnieuw kies voor mezelf.
Dat ik ondanks alles blijf proberen.
Dat mijn verleden niet hoeft te bepalen hoe mijn toekomst eruitziet.
En aan iedereen die zich herkent in mijn verhaal:
Blijf doorgaan.
Zelfs als je denkt dat niemand je begrijpt.
Zelfs als je al honderd keer bent gevallen.
Je bent meer dan wat je hebt meegemaakt. 🤍
Ceritaproject 💗 
Plaats een reactie