⚠️ Triggerwaarschuwing: rouw, verslaving, huiselijk geweld, suïcidale gedachten en trauma
Ik ben 20 jaar.
Toen ik 13 was, kreeg mijn vader de diagnose leukemie.
Maandenlang leefden we tussen hoop en onzekerheid. We volgden zijn behandelingen en probeerden positief te blijven. Na een stamceltransplantatie leek er nog hoop te zijn, maar uiteindelijk belandde hij in coma.
Na ruim twee maanden overleed hij.
Mijn moeder, zusje en ik verloren niet alleen een vader, maar ook een belangrijk deel van ons gezin.
Iedereen ging op zijn eigen manier om met het verdriet.
Ik ook.
Alleen bleek mijn manier niet gezond.
Ik begon mijn verdriet weg te stoppen.
Ik hing veel buiten rond, kwam laat thuis en sloot mezelf steeds meer af van de mensen om mij heen.
Wat begon als een manier om te ontsnappen aan mijn gevoelens, groeide langzaam uit tot een serieus probleem.
Mijn mentale gezondheid ging achteruit en ik verloor steeds meer de controle over mijn leven.
Ik voelde me leeg, boos en alleen.
Na jaren van worstelen kwam er een moment waarop ik wist dat het zo niet langer kon.
Ik kreeg hulp en ging naar een kliniek.
Daar werkte ik niet alleen aan mijn verslaving, maar ook aan de pijn die daaronder lag.
Voor het eerst leerde ik echt omgaan met mijn verdriet.
Ik begon mijn vader te missen zonder ervoor weg te vluchten.
Dat veranderde alles.
Later kwam ik opnieuw in een moeilijke relatie terecht.
Wat begon als liefde, veranderde langzaam in iets ongezonds.
Ik probeerde iemand te helpen die zelf worstelde met problemen, maar verloor daarbij mezelf uit het oog.
Uiteindelijk kwam ik terecht in een situatie waarin ik me niet meer veilig voelde.
Dat liet diepe sporen achter.
Niet lang daarna ontdekte ik dat ik zwanger was.
Mijn leven liep opnieuw anders dan gepland.
De relatie hield geen stand, maar ik kreeg er iets heel bijzonders voor terug.
Ik werd moeder.
En hoewel het soms zwaar is, ben ik ontzettend dankbaar voor mijn kindje.
Mijn leven is niet perfect.
Sommige periodes van het jaar blijven moeilijk.
Sommige plekken brengen herinneringen terug.
Maar tegenwoordig kijk ik vaker vooruit dan achterom.
Ondanks alles wat ik heb meegemaakt, ben ik er nog.
Ik heb een baan, een eigen plek en een kindje waar ik iedere dag van mag genieten.
Wat ik anderen wil meegeven?
Praat over wat je hebt meegemaakt.
Vraag hulp als je die nodig hebt.
En wees trots op jezelf.
Ook op de kleine overwinningen.
Want soms is opstaan en doorgaan al een enorme prestatie. 🤍
Ceritaproject 💗 
Plaats een reactie