Ik dacht jarenlang dat het niet erg genoeg was

⚠️ Triggerwaarschuwing: seksueel grensoverschrijdend gedrag, depressie, zelfbeschadiging, suïcidale gedachten en uithuisplaatsing

Hoi,

Ik ben een meisje van 19 jaar.

Ik deel mijn verhaal anoniem, omdat ik het nog steeds moeilijk vind om er in het echt over te praten. Wat ik vertel is bovendien maar een klein deel van mijn verhaal. Sommige gebeurtenissen zijn te persoonlijk om te delen.

Mijn verhaal is ingewikkeld. Ook voor mijzelf.

Toen ik 15 jaar was, kwam ik in de problemen op school nadat duidelijk werd dat het mentaal niet goed met mij ging. Ik kwam terecht bij een psycholoog. Daar gebeurde iets wat ik zelf niet begreep: ik viel volledig stil.

Ik wist niet wat er mis was.

Ik wist niet waarom ik me voelde zoals ik me voelde.

Alsof mijn hoofd alle herinneringen had opgeborgen op een plek waar ik er niet bij kon.

Tijdens die periode kreeg ik de diagnose persisterende depressieve stoornis, een diagnose waar ik vandaag de dag nog steeds mee leef.

Langzaam begonnen herinneringen terug te komen.

Ik realiseerde me dat mijn jeugd minder veilig was geweest dan ik mezelf jarenlang had verteld.

Een van de pijnlijkste inzichten was dat iets wat ik op jonge leeftijd had meegemaakt niet normaal was.

Jarenlang had ik geprobeerd het weg te stoppen en te doen alsof het nooit gebeurd was.

Toen ik uiteindelijk de moed vond om hierover te praten, voelde ik me niet gehoord.

Dat deed ontzettend veel pijn.

Alsof mijn verhaal er niet mocht zijn.

Later maakte ik opnieuw situaties mee waarin mijn grenzen werden overschreden.

Ook die ervaringen schoof ik weg.

Ik deed alsof het mij niet raakte.

Alsof het makkelijker was om te zwijgen dan om te voelen.

Daarnaast gebeurden er nog andere ingrijpende dingen in mijn leven.

Dingen waar ik nu niet over wil uitweiden, maar die wel hebben bijgedragen aan hoe ik mij jarenlang heb gevoeld.

Het gevoel niet gezien te worden.

Niet gehoord te worden.

Niet belangrijk genoeg te zijn.

Toen ik ongeveer 14 jaar was, begon alles zich steeds meer naar buiten te uiten.

Ik raakte emotioneel uitgeput.

Het voelde alsof ik al jarenlang aan het overleven was.

Ik worstelde met mezelf en voelde me steeds verder wegzakken.

Lange tijd leefde ik met het idee dat mijn pijn niet ernstig genoeg was om hulp te verdienen.

Dat anderen het erger hadden.

Dat ik me niet moest aanstellen.

Dat idee hield mij jarenlang gevangen.

In therapie heb ik verschillende behandelingen gevolgd.

Sommige hielpen een beetje.

Andere voelden op dat moment onmogelijk.

Ik was moe.

Heel moe.

Niet alleen lichamelijk, maar vooral vanbinnen.

Toch veranderde er langzaam iets.

Niet ineens.

Niet spectaculair.

Maar stapje voor stapje.

Vandaag gaat het nog niet perfect.

Ik heb nog steeds moeilijke dagen.

Maar er zijn ook dingen die mij kracht geven.

Werk.

Dansen.

Schilderen.

Reizen.

Dingen die me eraan herinneren dat er meer is dan alleen overleven.

Mijn laatste crisis ligt inmiddels lange tijd achter me, en daar ben ik trots op.

Niet omdat alles opgelost is.

Maar omdat ik er nog ben.

Omdat ik nog steeds probeer.

Omdat ik steeds vaker geloof dat er een toekomst voor mij is.

Wat ik vroeger het meest nodig had?

Iemand die vroeg hoe het écht met me ging.

Iemand die luisterde.

Iemand die mij geloofde.

Iemand met geduld.

Dus als je dit leest:

Kijk eens wat vaker om naar de mensen om je heen.

Soms kan één oprechte vraag meer betekenen dan je ooit zult weten.

En aan iedereen die zich herkent in mijn verhaal:

Je bent niet alleen. 🤍