⚠️ Triggerwaarschuwing: pesten, trauma, eenzaamheid en mentale gezondheid
Hoi,
Ik ben 20 jaar oud.
De afgelopen zes jaar heb ik moeite gehad met het voelen en reguleren van mijn emoties.
Dat komt door een combinatie van trauma, mijn opvoeding en een medische aandoening waar ik mee leef.
Soms voelt het alsof ik vastzit in mijn eigen hoofd.
Alsof ik wel wil voelen, maar er simpelweg niet bij kan.
Mijn verhaal begon toen ik na een vakantie ernstig ziek thuiskwam.
Wat eerst tijdelijk leek, duurde uiteindelijk ongeveer anderhalf jaar.
Ik kon nauwelijks naar school en bracht veel tijd thuis door.
Toen ik uiteindelijk weer naar school ging, werd het niet makkelijker.
Mensen die ik als vrienden zag, behandelden mij niet als een vriend.
Ik werd gepest en regelmatig fysiek lastiggevallen.
Dat ging lange tijd door.
Ik voelde me machteloos en alleen.
Toen kwam corona.
Voor veel mensen was dat een moeilijke periode.
Voor mij voelde het gek genoeg als een vorm van opluchting.
Ik hoefde niet meer dagelijks naar een omgeving waar ik me onveilig voelde.
Maar tegelijkertijd begon er iets anders.
De eenzaamheid.
Die bleef.
En eigenlijk is die nooit helemaal verdwenen.
In 2021 ontdekte ik dat ik op bepaalde gebieden achterliep op leeftijdsgenoten.
Na onderzoeken bleek dat mijn lichaam nauwelijks testosteron aanmaakt.
Dat bracht veel vragen, onzekerheden en medische behandelingen met zich mee.
De medicatie die ik kreeg, had grote invloed op hoe ik mij voelde.
Maar toen ik aangaf dat het mentaal niet goed met me ging, voelde ik me niet altijd serieus genomen.
Dat maakte alles nog ingewikkelder.
Pas tijdens therapie begon ik te begrijpen dat er nog iets anders speelde.
Ik ontdekte hoeveel emotionele steun ik eigenlijk had gemist.
Ik had altijd het gevoel gehad dat ik alles alleen moest oplossen.
Dat ik sterk moest zijn.
Dat mijn gevoelens niet belangrijk waren.
Misschien is dat ook waarom ik nu zo moeilijk bij mijn emoties kan komen.
Alsof er een muur tussen mij en mijn gevoel staat.
Soms omschrijf ik mijn leven als een doolhof.
Ik probeer de uitgang te vinden, maar ondertussen loopt er een killerclown achter me aan.
Die clown staat voor de angst, de spanning en de constante alertheid die ik voel.
Daardoor ben ik altijd bezig met overleven.
Altijd bezig met opletten.
Terwijl ik eigenlijk gewoon wil leven.
En dat doe ik inmiddels al jaren.
Toch geef ik niet op.
Ik ben in therapie.
Ik zoek antwoorden.
Ik vraag een second opinion aan.
En ondanks alles blijf ik proberen vooruit te komen.
Misschien gaat het langzaam.
Misschien voelt het soms alsof ik stilsta.
Maar ergens geloof ik dat er een weg uit dat doolhof bestaat.
Ook al kan ik die nog niet helemaal zien.
En misschien leest iemand dit die hetzelfde voelt.
Dan wil ik zeggen:
Je bent niet gek.
Je bent niet zwak.
En je bent niet alleen. 🤍
Ceritaproject 💗 
Plaats een reactie