⚠️ Triggerwaarschuwing: moeilijke jeugd, emotionele verwaarlozing, trauma en mentale gezondheid
Mijn verhaal begon met een leegte.
Ik groeide op zonder mijn vader. Ik was te jong om echt te begrijpen wat dat betekende, maar oud genoeg om te voelen dat er iets ontbrak. Het voelde alsof iemand een stukje van mijn wereld had meegenomen voordat ik wist hoe die wereld eruit hoorde te zien.
Mijn moeder werkte hard. Ze deed wat ze kon om alles draaiende te houden. Toch voelde ik me vaak alleen.
Gelukkig waren daar mijn opa en oma.
Zij zagen mij. Zij luisterden naar mij. Zij gaven mij warmte op momenten dat ik die zo hard nodig had. Ze waren een lichtpunt in een periode waarin ik me vaak verloren voelde.
Toen mijn vader terugkwam in mijn leven, werd het niet beter.
Hij was niet de vader waar ik op had gehoopt.
Zijn woorden deden pijn en zijn aanwezigheid voelde vaak zwaar. Ik leerde mezelf kleiner te maken. Ik leerde zwijgen. Ik leerde dat verdwijnen soms veiliger voelde dan opvallen.
Langzaam begon ik te geloven dat mijn gevoelens er niet toe deden.
Ik probeerde ergens bij te horen.
Maar dat gevoel vond ik niet.
Ik voelde me anders. Alsof ik nergens echt thuis hoorde.
Woorden van anderen bleven hangen. Opmerkingen werden onzekerheden. Onzekerheden werden littekens die je niet altijd kunt zien.
Ik begon steeds meer aan mezelf te twijfelen.
Toch waren er ook mooie momenten.
Mijn zusje bracht licht in mijn leven.
Haar glimlach gaf me kracht op dagen waarop ik die zelf niet kon vinden.
Ze herinnerde me eraan dat er naast verdriet ook nog liefde bestond.
Sommige herinneringen blijven terugkomen.
Soms midden in de nacht.
Soms onverwacht op een gewone dag.
Angst en herinneringen kunnen hardnekkig zijn.
Maar ondanks alles blijf ik doorgaan.
Ik adem.
Ik leef.
Inmiddels heb ik iemand gevonden die rust brengt.
Iemand bij wie ik mezelf mag zijn.
Iemand die licht brengt op momenten dat mijn hoofd donker voelt.
Door hem durf ik weer voorzichtig vooruit te kijken.
Durf ik te geloven dat mijn toekomst niet alleen bestaat uit wat ik heb meegemaakt.
Ik woon nog steeds bij mijn moeder.
En soms voel ik me nog steeds niet volledig gezien.
Mijn gevoelens houd ik vaak voor mezelf.
Niet omdat ik ze niet wil delen, maar omdat ik jarenlang heb geleerd dat zwijgen veiliger voelt dan praten.
Toch probeer ik daar stap voor stap verandering in te brengen.
Want mijn verhaal is meer dan verdriet.
Meer dan angst.
Meer dan alles wat mij is overkomen.
Ik ben meer dan mijn verleden.
Ik ben hier.
Ik leef.
En iedere dag leer ik een beetje meer dat ik er mag zijn.
Precies zoals ik ben.
Ceritaproject 💗 
Plaats een reactie