⚠️ Triggerwaarschuwing: huiselijk geweld, paniekaanvallen en mentale gezondheid
Hoi,
Ik wil graag mijn verhaal delen.
Ik groeide op als enig kind in een gezin waar veel ruzie was.
Van buitenaf leek misschien niet altijd zichtbaar wat er thuis gebeurde, maar achter gesloten deuren was er veel spanning.
Mijn moeder werd mishandeld door mijn vader.
Ondanks alles wat zij meemaakte, probeerde ze mij toch een fijne jeugd te geven. Ze deed haar best om mij te beschermen en ervoor te zorgen dat ik kind kon zijn.
Daar ben ik haar nog steeds dankbaar voor.
Toch voelde ik me vaak machteloos.
Ik zag wat er gebeurde, maar ik was nog een kind.
Ik kon niets veranderen.
Vaak voelde ik me schuldig omdat ik mijn moeder niet kon helpen.
Alsof ik meer had moeten doen, terwijl dat eigenlijk nooit mijn verantwoordelijkheid was.
Die gevoelens hield ik jarenlang voor mezelf.
Ik praatte er niet over.
Ik stopte alles weg.
Mijn relatie met mijn vader was ingewikkeld.
Soms was hij vriendelijk en lief.
Maar op andere momenten liet hij mij voelen alsof ik tot last was.
Daardoor wist ik nooit waar ik aan toe was.
Ik verlangde naar liefde en veiligheid, maar voelde tegelijkertijd onzekerheid en spanning.
Dat maakte mij erg onzeker over mezelf.
Al die emoties die ik jarenlang had opgekropt, kwamen uiteindelijk naar buiten.
Vanaf mijn tienerjaren kreeg ik paniekaanvallen.
Plotseling voelde ik intense angst, zonder dat ik altijd precies wist waarom.
Mijn lichaam leek vast te houden wat mijn hoofd jarenlang had geprobeerd weg te stoppen.
Later kreeg ik de diagnose Borderline Personality Disorder (BPD).
Dat gaf antwoorden op vragen waar ik al lang mee rondliep.
Ik merkte dat ik mensen moeilijk kon vertrouwen.
Ik was vaak bang om verlaten te worden of opnieuw gekwetst te raken.
Soms voelde ik bijna niets.
En andere keren voelde ik emoties juist tien keer zo sterk.
Dat kan ontzettend verwarrend en vermoeiend zijn.
Uiteindelijk besloot ik afstand te nemen van de omgeving die mij zoveel pijn had gedaan.
Het contact met mijn vader is er niet meer.
Dat was geen makkelijke keuze, maar wel een keuze die mij rust heeft gegeven.
Ik wilde niet langer blijven in een situatie die mij bleef beschadigen.
Nu gaat het gelukkig een stuk beter.
Natuurlijk zijn er nog moeilijke momenten.
Soms worstel ik nog met vertrouwen, emoties en de gevolgen van wat ik heb meegemaakt.
Maar ik ben trots op hoe ver ik ben gekomen.
Mijn verleden bepaalt niet wie ik ben.
Het is een onderdeel van mijn verhaal, maar niet het einde ervan.
En aan iedereen die zich hierin herkent wil ik zeggen:
Je hoeft niet voor altijd te blijven waar je pijn hebt gehad.
Er is hoop.
Ook voor jou. ❤️
Ceritaproject 💗 
Plaats een reactie