⚠️ Triggerwaarschuwing: emotionele mishandeling, dakloosheid, seksueel geweld, zelfbeschadiging en mentale gezondheid
Hoi,
Ik wil graag mijn verhaal delen.
Het begon toen ik ongeveer 8 jaar oud was.
Vanaf jonge leeftijd waren er thuis veel ruzies. Steeds vaker kreeg ik het gevoel dat ik alles verkeerd deed. In de ogen van mijn moeder leek ik altijd het probleem te zijn.
Wat ik ook deed, het was nooit goed genoeg.
Dat gevoel droeg ik iedere dag met me mee.
Naarmate ik ouder werd, werden de spanningen steeds groter.
Ruzies ontstonden overal en nergens.
Zelfs op momenten die eigenlijk mooi hadden moeten zijn, zoals mijn verjaardag.
Steeds vaker kreeg ik te horen dat alles mijn schuld was.
Daardoor begon ik langzaam te geloven dat er echt iets mis was met mij.
Toen ik ongeveer 10 jaar oud was, leerde ik manieren kennen om met mijn pijn om te gaan die mij uiteindelijk alleen maar verder kapotmaakten.
Ik voelde me verloren.
Weglopen van huis werd een manier om te ontsnappen aan alles wat ik thuis voelde.
Ik wilde weg.
Weg van de ruzies.
Weg van de pijn.
Weg van het gevoel dat ik nergens welkom was.
Er kwam hulpverlening, gesprekken en instanties.
Maar vaak voelde het alsof niemand echt naar mij luisterde.
Ik had het gevoel dat anderen vooral naar de volwassenen keken en niet naar wat er in mij omging.
Daardoor bleef ik geloven dat ik het probleem was.
Dat alles aan mij lag.
Die overtuiging heeft jarenlang veel schade aangericht.
In mijn tienerjaren kwam ik terecht in situaties die niemand zou moeten meemaken.
Ik werd gekwetst door mensen die misbruik maakten van mijn kwetsbaarheid.
In plaats van steun voelde ik vaak oordeel.
Alsof alles wat mij overkwam mijn eigen schuld was.
Dat maakte de pijn alleen maar groter.
Ik dacht altijd dat het beter zou worden als ik ouder werd.
Dat ik op een dag eindelijk rust zou vinden.
Maar dat bleek niet vanzelf te gebeuren.
Vandaag ben ik bijna 20 jaar oud.
Ik ben dakloos geraakt en mijn band met mijn moeder bestaat vrijwel niet meer.
Ze wil geen contact met mij.
En dat doet pijn.
Want hoe moeilijk alles ook was, diep vanbinnen blijft het je moeder.
Soms vraag ik me af waarom sommige dingen zo zijn gelopen.
Waarom liefde zo vaak pijn deed.
Waarom ik steeds opnieuw moest vechten om overeind te blijven.
Ik heb niet op alles een antwoord.
Maar één ding weet ik wel:
Dat ik nog steeds hier ben.
Ondanks alles wat ik heb meegemaakt.
Ondanks alle momenten waarop ik dacht dat ik het niet meer kon.
Ik leef nog.
En ergens diep vanbinnen hoop ik nog steeds dat er betere dagen komen.
Voor iedereen die zich net zo alleen voelt als ik ooit deed:
Jouw verhaal verdient het om gehoord te worden.
En wat jou is overkomen, maakt jou niet minder waard. 🤍
Ceritaproject 💗 
Plaats een reactie