⚠️ Triggerwaarschuwing: angstklachten, paniekaanvallen, zelfbeschadiging en mentale gezondheid
Hoi,
Ik wil mijn verhaal graag anoniem delen.
Toen ik 11 jaar oud was, begon ik te merken dat ik anders was dan veel leeftijdsgenoten.
Ik voelde constant angst, maar ik wist niet waarvoor.
Er leek geen duidelijke reden te zijn, maar toch was die angst er altijd.
Ik begreep niet wat er met mij gebeurde.
Op een dag gebeurde er iets waardoor die angst ineens veel erger werd.
Ik kreeg een enorme paniekaanval.
Het voelde alsof ik geen adem meer kreeg.
Alsof ik doodging.
Ik wist niet wat een paniekaanval was en dacht dat er iets heel ernstigs met me aan de hand was.
Een paar dagen later kwam ik online informatie tegen over angst en paniekklachten.
Voor het eerst las ik iets waarin ik mezelf herkende.
Dat gaf antwoorden, maar maakte me ook bang.
Ik was erg stil en onzeker.
Daardoor durfde ik er thuis niet over te praten.
Jarenlang liep ik alleen rond met mijn angst.
De paniekaanvallen bleven komen en ik begon steeds meer situaties te vermijden.
Zelfs eten werd moeilijk.
Ik was bang om ziek te worden en trok me steeds verder terug uit het dagelijks leven.
Mijn wereld werd steeds kleiner.
Uiteindelijk merkten mijn ouders dat het niet goed met me ging.
Ze zagen dat ik mezelf afzonderde en steeds minder genoot van dingen.
Er werd hulp ingeschakeld en ik kwam op een wachtlijst terecht voor therapie.
Maar terwijl ik wachtte, ging het mentaal steeds slechter.
Ik voelde me onzeker, verdrietig en uitgeput.
Ik wist niet meer hoe ik met alles om moest gaan.
In die periode zocht ik een manier om met mijn gevoelens om te gaan.
Ik probeerde de mentale pijn ergens kwijt te raken.
Achteraf weet ik dat het een teken was van hoe zwaar ik het had.
Toen mijn ouders ontdekten hoe slecht het met me ging, werd duidelijk dat er snel hulp nodig was.
Niet veel later kon ik starten met therapie.
Ik volgde ongeveer een jaar therapie.
Het heeft niet alles opgelost, maar het heeft me wel geholpen.
Ik leerde meer over mezelf en over mijn angst.
En langzaam begon ik manieren te vinden om ermee om te gaan.
Het herstel gaat niet perfect.
Soms zijn er nog moeilijke dagen.
Maar ik merk wel dat het beter wordt.
Stapje voor stapje.
Iets waar ik nog steeds mee worstel, zijn de zichtbare herinneringen aan die moeilijke periode.
Vooral in de zomer vind ik dat lastig.
Soms voel ik me onzeker over wat anderen denken.
Maar ik probeer mezelf eraan te herinneren dat herstel tijd kost.
En dat ik niet hoef te schamen voor alles wat ik heb overleefd.
Op dit moment werk ik vooral aan mezelf.
En daar ben ik trots op.
Want ondanks alles ben ik er nog.
En ik blijf vooruitgaan. 🤍
Ceritaproject 💗 
Plaats een reactie