Jarenlang leefde ik in angst, en niemand zag hoe slecht het met me ging

⚠️ Triggerwaarschuwing: mishandeling, misbruik, trauma en mentale gezondheid

Ik ben een jongen van 17 jaar.

Van mijn 6e tot mijn 12e groeide ik op in een omgeving waarin ik me vaak onveilig voelde.

Wat begon met strenge straffen en veel kritiek, veranderde langzaam in een situatie waarin angst een groot onderdeel van mijn leven werd.

Thuis waren er veel spanningen en ruzies. Vaak voelde het alsof ik daar middenin terechtkwam.

In die jaren maakte ik dingen mee die diepe sporen hebben achtergelaten.

Ik werd regelmatig gekwetst, zowel emotioneel als lichamelijk. Ook maakte ik ervaringen mee die nog steeds invloed hebben op hoe ik me vandaag voel.

Als kind wist ik niet goed hoe ik daarmee om moest gaan.

Ik probeerde vooral te overleven.

Naarmate ik ouder werd, ging het steeds slechter met mij.

Ik voelde veel boosheid, verdriet en onbegrip.

Van buiten leek het misschien alsof ik lastig gedrag liet zien, maar van binnen zat ik vol pijn en angst.

Niemand zag hoeveel ik eigenlijk aan het vechten was.

Uiteindelijk liep het zo hoog op dat ik professionele hulp nodig had.

Pas toen werd duidelijk hoeveel invloed mijn verleden op mij had gehad.

Vandaag de dag draag ik de gevolgen nog steeds met me mee.

Sommige situaties kunnen veel spanning oproepen.

Hard geschreeuw of onverwacht vastgepakt worden kan mij bijvoorbeeld direct terugbrengen naar oude gevoelens van angst.

Binnenkort start ik met traumabehandeling en dialectische gedragstherapie (DGT).

Dat vind ik spannend, maar ik hoop dat het mij helpt om verder te herstellen.

Voor het eerst voelt het alsof ik echt aan mijn toekomst mag gaan werken.

Door alles wat ik heb meegemaakt, weet ik hoe belangrijk het is dat mensen naar elkaar omkijken.

Soms kan één vraag al verschil maken:

“Hoe gaat het écht met je?”

Ik probeer er daarom voor anderen te zijn wanneer zij het moeilijk hebben.

Want niemand zou zich alleen moeten voelen in zijn strijd.

En aan iedereen die iets soortgelijks heeft meegemaakt wil ik zeggen:

Je bent niet wat jou is overkomen.

En herstel is mogelijk, ook al voelt dat soms nog ver weg. 🤍

Reacties

Plaats een reactie