⚠️ Triggerwaarschuwing: pesten, zelfbeschadiging, eetproblemen en mentale gezondheid
Hoi,
Dit is mijn verhaal.
Ik ben geboren met een open gehemelte. Ik had geen hazenlip, maar mijn gehemelte was volledig open. Daardoor moest ik als jong kind meerdere operaties ondergaan.
Gelukkig was ik nog jong, waardoor ik me niet alles meer herinner.
Toch heeft het een grote invloed gehad op mijn leven.
Wanneer ik in een nieuwe klas kwam, moesten we vaak iets over onszelf vertellen.
Ik vertelde dan eerlijk dat ik geboren was met een open gehemelte.
Voor mij was dat gewoon een onderdeel van wie ik ben.
Maar toen ik in groep 7 kwam, veranderde dat.
Kinderen begonnen opmerkingen te maken.
Ik werd uitgescholden en kreeg nare bijnamen.
Sommige opmerkingen bleven jarenlang in mijn hoofd hangen.
Langzaam begon ik me steeds meer te schamen voor iets waar ik zelf niets aan kon doen.
Door het pesten werd ik onzeker.
Ik vertelde steeds minder mensen over mijn open gehemelte.
Niet omdat ik me ervoor schaamde dat ik ermee geboren was, maar omdat ik bang werd voor reacties.
Terwijl het juist een onderdeel van mijn verhaal is.
Een onderdeel dat mij mede heeft gevormd tot wie ik ben.
Ook thuis had ik het niet altijd makkelijk.
Opmerkingen over mijn uiterlijk deden veel met mij.
Op een gegeven moment begon ik steeds minder te eten.
Ik wilde veranderen omdat ik dacht dat ik niet goed genoeg was zoals ik was.
In korte tijd viel ik veel af.
Achteraf zie ik hoeveel invloed woorden kunnen hebben op hoe je naar jezelf kijkt.
Ik ben een gevoelig persoon.
Schreeuwen, ruzies en spanningen komen hard binnen.
Wanneer er thuis ruzie was, voelde ik me vaak verantwoordelijk.
Alsof het mijn schuld was.
Ik liep vast in mijn gedachten en wist niet hoe ik ermee om moest gaan.
Daardoor zocht ik manieren om met die pijn om te gaan die mij uiteindelijk niet hielpen.
Gelukkig krijg ik tegenwoordig hulp, maar sommige dagen blijven moeilijk.
In een periode waarin ik het erg zwaar had, vond ik steun in mijn geloof.
Voor mij werd God een plek waar ik mijn zorgen kwijt kon.
Een plek waar ik rust vond wanneer alles in mijn hoofd te veel werd.
Dat is niet altijd makkelijk, zeker omdat ik de enige in mijn familie ben die gelooft.
Maar het helpt mij om door te gaan.
Vandaag de dag blijf ik nog steeds strijden.
Niet elke dag is makkelijk.
Soms zijn er nog twijfels, onzekerheden en moeilijke momenten.
Maar ik probeer mezelf eraan te herinneren dat ik meer ben dan de opmerkingen die anderen over mij maakten.
Meer dan mijn verleden.
Meer dan mijn littekens.
Ik geloof dat het uiteindelijk goed gaat komen.
En misschien is dat wel de grootste overwinning van allemaal. 🤍
Ceritaproject 💗 
Plaats een reactie