⚠️ Triggerwaarschuwing: huiselijk geweld, grensoverschrijdend gedrag, trauma, depressie en mentale gezondheid
Hoi,
Ik ben een meisje van 16 jaar en ik wil graag anoniem blijven.
Mijn verhaal begon al toen ik nog heel jong was.
Als kleuter zag ik hoe mijn moeder werd mishandeld. Soms kreeg ik zelf ook te maken met geweld. Ik was nog veel te jong om te begrijpen wat er gebeurde, maar de angst die ik toen voelde ben ik nooit vergeten.
Op een gegeven moment gingen mijn moeder, mijn broer en ik tijdelijk naar een veilige plek. Toch moesten we later weer contact hebben met mijn vader. Voor de buitenwereld leek dat misschien logisch, maar voor mij voelde het nooit veilig.
De jaren daarna waren verwarrend.
Ik groeide op in een omgeving waarin mijn grenzen vaak niet werden gerespecteerd.
Dingen die toen normaal leken, begrijp ik nu pas als iets wat niet oké was.
Dat besef kwam pas veel later.
Ondertussen verhuisden we regelmatig en voelde het alsof ik nergens echt thuis hoorde.
Ook andere gebeurtenissen uit mijn jeugd hebben diepe sporen achtergelaten.
Er waren ervaringen die ik lange tijd wegstopte omdat ik niet wist hoe ik ermee om moest gaan.
Pas toen ik ouder werd, begon ik te begrijpen hoeveel invloed die gebeurtenissen op mij hadden gehad.
Ik droeg veel meer mee dan mensen aan de buitenkant konden zien.
Toen ik ouder werd, ging het steeds slechter met mij.
Ik voelde me verdrietig, leeg en uitgeput.
Ik wist niet hoe ik met alles moest omgaan.
Mijn gedachten werden steeds zwaarder en ik verloor langzaam de grip op mezelf.
Ondertussen gebeurde er ook veel binnen mijn gezin, wat de situatie nog moeilijker maakte.
Op een bepaald moment besefte ik dat ik hulp nodig had.
Ik kwam terecht bij een psycholoog en later ook in een crisisopname.
Voor het eerst kreeg ik de ruimte om stil te staan bij alles wat ik had meegemaakt.
Dat was moeilijk, maar ook nodig.
Nu ben ik 16 jaar en volg ik intensieve behandeling voor mijn trauma’s en depressieve klachten.
Het is zwaar, maar ik leer langzaam om mijn grenzen aan te geven.
Eén van de moeilijkste keuzes die ik heb gemaakt, is aangeven dat ik geen contact meer wil met mijn vader.
Dat werd niet door iedereen begrepen.
Maar voor het eerst kies ik voor wat goed voelt voor mij.
Ik ben nog niet waar ik wil zijn.
Ik heb nog een lange weg te gaan.
Maar ik ben trots dat ik hulp heb gezocht.
En trots dat ik eindelijk leer luisteren naar mezelf.
Aan iedereen die zich herkent in mijn verhaal:
Je gevoelens zijn echt.
Je grenzen zijn belangrijk.
En je verdient het om je veilig te voelen. 🤍
Ceritaproject 💗 
Plaats een reactie