⚠️ Triggerwaarschuwing: pesten, grensoverschrijdend gedrag, depressie en mentale gezondheid
Hoi,
ik wil graag mijn verhaal delen.
Al van jongs af aan merkte ik dat ik anders was.
Op de basisschool werd er onderzocht waar mijn moeilijkheden vandaan kwamen, maar daar kwam geen duidelijke verklaring uit.
Later ging ik naar het speciaal onderwijs.
Daar voelde ik me eindelijk meer op mijn plek.
Ik leerde mezelf beter kennen en had een fijne klas.
Ik dacht dat het eindelijk beter zou gaan.
Maar de ritten naar school waren een heel ander verhaal.
Elke dag zat ik meer dan een uur in de taxi.
In het begin was dat gezellig.
Later veranderde de sfeer compleet.
Er gebeurden dingen waardoor ik me steeds onveiliger voelde.
Mijn grenzen werden niet gerespecteerd, maar ik dacht dat dit normaal was.
Ik was nog jong en wist niet beter.
Thuis speelde ondertussen ook van alles.
Daardoor stopte ik mijn gevoelens weg en deed ik op school alsof er niets aan de hand was.
Toen mijn schoolresultaten achteruitgingen, merkten volwassenen dat er iets niet goed zat.
Er werden veranderingen gemaakt en uiteindelijk besloot ik zelfs elke dag naar school te fietsen.
Dat betekende een lange tocht, maar voor mij voelde dat veiliger.
Langzaam ging het weer iets beter.
Op de middelbare school begon opnieuw een moeilijke periode.
In mijn eerste jaar werd ik buitengesloten en gepest.
Ik voelde me alleen.
Gelukkig veranderde dat later en vond ik uiteindelijk een vriendengroep waarin ik mezelf mocht zijn.
Dat gaf me hoop.
Toch bleef de pijn zich opstapelen.
Tijdens een zomervakantie ging het mentaal steeds slechter.
Van buiten leek alles normaal.
Van binnen vocht ik iedere dag met mezelf.
Mijn familie had lange tijd niet door hoe slecht het echt met mij ging.
Tot mijn zus zich zorgen maakte en het vertelde.
Kort daarna begon ik met therapie.
Daar leer ik nog steeds omgaan met alles wat ik heb meegemaakt.
Het is geen makkelijke weg.
Soms zijn er nog moeilijke dagen.
Maar ik zie ook hoeveel stappen ik al heb gezet.
Daar ben ik trots op.
Vandaag gaat het langzaam beter.
Ik ben nog niet waar ik wil zijn.
Maar ik geef niet op.
Aan iedereen die zich herkent in mijn verhaal:
Je hoeft niet alles alleen te dragen.
Blijf praten.
Blijf hulp accepteren.
En onthoud dat herstel stap voor stap gaat.
Je bent sterker dan je denkt. 🤍
Ceritaproject 💗 
Plaats een reactie