⚠️ Triggerwaarschuwing: pesten, trauma, ongezonde relaties, zelfbeschadiging en mentale gezondheid
Hoi,
Ik wil graag mijn verhaal anoniem delen.
Toen ik 6 jaar oud was, maakte ik iets mee op school wat veel invloed heeft gehad op de rest van mijn leven.
Ik voelde me bang, onveilig en begreep niet goed wat er gebeurde.
Daarna werd er veel over mij gepraat en werd ik jarenlang gepest.
Ik kreeg nare bijnamen en werd buitengesloten.
Omdat ik nog zo jong was, begon ik te geloven dat er iets mis met mij moest zijn.
Rond diezelfde periode kreeg ik de diagnose ADHD.
School was altijd moeilijk voor mij.
Ik liep vast, voelde me anders dan anderen en had moeite om mee te komen.
Toen ik ouder werd, begon mijn mentale gezondheid steeds verder achteruit te gaan.
Ik werd somber en verloor langzaam de hoop dat dingen ooit beter zouden worden.
Vanaf mijn twaalfde kreeg ik ook te maken met lichamelijke klachten.
Ik was vaak ziek en had veel pijn.
Tegelijkertijd begon ik te worstelen met emoties die ik niet goed kon plaatsen.
Ik kwam terecht in de jeugdhulp en probeerde iedere dag door te komen.
Maar vanbinnen ging het steeds slechter.
In mijn tienerjaren kreeg ik relaties die niet goed voor mij waren.
Ik werd niet behandeld zoals ik verdiende en verloor steeds meer vertrouwen in mezelf.
Ook kreeg ik extra diagnoses, waaronder autisme en later PTSS.
Dat bracht veel vragen met zich mee.
Vooral het accepteren van die diagnoses vond ik moeilijk.
Ik wilde zo graag normaal zijn.
Er waren momenten waarop ik het leven niet meer zag zitten.
Momenten waarop de pijn groter voelde dan de hoop.
Maar ergens bleef er een klein stukje van mij geloven dat er meer moest zijn dan alleen overleven.
Langzaam begon ik weer plannen te maken voor mijn toekomst.
Ik vond een opleiding die bij mij past en begon opnieuw te dromen.
Nu ben ik bijna 17.
Ik heb fijne vrienden om mij heen, werk hard aan mijn herstel en probeer stap voor stap vooruit te kijken.
Sommige dagen zijn nog moeilijk.
Ik heb nog veel trauma’s te verwerken en het accepteren van ADHD en autisme blijft een proces.
Maar ik ben trots op hoe ver ik ben gekomen.
Wat ik graag wil meegeven aan anderen:
Je bent niet je diagnose.
Je bent niet wat andere mensen over je zeggen.
En hoe zwaar het ook voelt, er kan echt weer een moment komen waarop je voorzichtig durft te geloven in de toekomst. 🤍
Ceritaproject 💗 
Plaats een reactie