⚠️ Triggerwaarschuwing: depressie, PTSS, automutilatie, suïcidale gedachten, genderdysforie en mentale gezondheid.
Hoi,
ik wil graag mijn verhaal delen.
Van jongs af aan kreeg ik de diagnose autisme. Als kind had ik daar weinig last van, maar toen ik van school wisselde veranderde er veel. Ik voelde me anders dan de rest, durfde nauwelijks te praten en wist niet waarom. Langzaam begon ik mezelf steeds verder terug te trekken.
Toen ik naar een nieuwe school ging, dacht ik dat alles beter zou worden. Even leek dat ook zo. Maar in 2018 veranderde alles. Ik belandde in mijn eerste zware depressie. Ik verloor de interesse in alles waar ik vroeger blij van werd en voelde me steeds hopelozer. Uiteindelijk schreef ik mijn gevoelens op voor mijn ouders, omdat ik bang was voor mijn eigen gedachten. Dat was de eerste stap richting hulp.
De jaren daarna waren een voortdurende strijd.
Ik kreeg steeds vaker terugvallen, worstelde met automutilatie en voelde me regelmatig alsof ik geen uitweg meer zag. Daarnaast kwamen steeds meer traumaklachten naar boven. Ik kreeg herbelevingen, nachtmerries en leefde voortdurend in spanning.
Toch bleef ik hulp zoeken.
Soms leek een behandeling niet te werken.
Soms voelde het alsof ik opnieuw moest beginnen.
Maar ik bleef doorgaan, ook wanneer ik zelf bijna niet meer geloofde dat het ooit beter zou worden.
Tijdens die moeilijke jaren ontdekte ik ook iets belangrijks over mezelf.
Ik startte een traject bij de genderkliniek en uiteindelijk begon mijn medische transitie.
Voor het eerst in lange tijd voelde ik me écht mezelf.
Alsof er langzaam weer ruimte kwam om gelukkig te zijn.
Dat betekende niet dat alle problemen verdwenen.
Er gebeurden opnieuw ingrijpende dingen waardoor mijn PTSS weer opspeelde.
Maar één groot verschil bleef: de depressie kreeg steeds minder grip op mij.
Later kreeg ik ook lichamelijke klachten en belandde ik opnieuw in een moeilijke periode.
Dankzij mijn ouders en hulpverleners kreeg ik uiteindelijk de zorg die ik nodig had.
Nu woon ik weer thuis en gaat het mentaal veel beter.
De herbelevingen zijn er nog regelmatig.
Sommige dagen zijn zwaar.
Maar ik laat me er niet meer volledig door bepalen.
Mijn hamsters geven me houvast.
Creatief bezig zijn helpt me om mijn gevoelens te verwerken.
En humor is voor mij een manier geworden om moeilijke dingen iets lichter te maken.
Als ik één boodschap mag meegeven, is het deze:
Blijf hulp zoeken.
Ook als je denkt dat het toch niet gaat werken.
Soms moet je meerdere keren opnieuw beginnen voordat je de juiste hulp vindt.
En als praten te moeilijk voelt…
Schrijf het op.
Stuur een bericht.
Laat iemand weten hoe het echt met je gaat.
Je hoeft dit niet alleen te dragen.
Er zijn mensen die om je geven.
Ook als jij dat op dit moment misschien nog niet kunt geloven. 🤍
Ceritaproject 💗 
Plaats een reactie